Waszakje

De week loopt zo stilaan weer op haar einde, tijd om heel even een blikje terug in de tijd te werpen. Het was een fijne week, een week met bijzondere ontmoetingen, veel overpeinzingen in boeiende gesprekken, confronterende activiteiten ook. Over een van die activiteiten wil ik het hier even hebben.

Kinderen worden groot, maar dat wist u ook al. Jongens moeten zich scheren, meisjes krijgen nood aan een bh. Aangezien u hier al een stukje kon lezen over het scheren, ziet u waarschijnlijk het onderwerp van dit schrijven al naderbij komen.

Papa, ik heb bh’s nodig. Aldus begon een paar dagen geleden het gesprek met L. De eerste topjes uit de Nederlandse keten H voldeden blijkbaar niet meer. Tijd voor wat men noemt: een echte bh. Ok, klonk mijn stamelende antwoord. Ik geef toe, ik was even verrast. Eventjes dacht ik, oei, wat nu?

Al snel beschouwde ik het eigenlijk als een compliment. Ik hechtte er veel belang aan mij zoon zich te leren scheren, waarom zou ik dan een gelijkaardig moment met mijn dochter niet nemen? Ik regelde met de mama dat ik L even mocht lenen tijdens een mama-week, polste links en rechts naar een geschikte winkel ( keuze! Ongelooflijk!) en meldde haar het plan. Ik pik je dinsdag op en we rijden naar winkel X. Neen papa, daar wil ik niet. We gaan naar winkel MF in L. Veel beter. Lap, eerste poging om voorbereid over te komen, gefaald. Juffrouw L wist erg goed wat ze wou…

Dinsdag. 16u. Wij de auto in, op weg naar het mooie stadje L, hier niet ver van. Daar ligt winkel MF, een paradijs voor vrouwen van alle leeftijden. U begrijpt, mijn habitat is het helemaal. Bij aankomst kreeg ik nog even het vriendelijke verzoek ‘papa, niet gênant doen he’. U begrijpt, zulks kan ik niet beloven.

Dapper en kordaat stapte ik naar de inkom en betrad, zo bleek later, als enige man het pand. Nergens bh’s of dergelijke te zien. Heel het gelijkvloers afgezocht, iemand aanspreken om uitleg te vragen mocht ik niet. Niet gênant doen, weet u nog. Plots ontdekten we een trap naar boven. En die, beste lezer, leidde ons naar het walhalla van de lingeriewereld. Rekken vol. In alle kleuren maten vormen stoffen… Een nieuwe wereld ging voor me open. Dacht ik een tof setje te vinden, bleek het een bikini te zijn. Soms ben ik blijkbaar ook ongewild gênant.

Een hulpvaardige jongedame kwam al snel to the rescue. Ik vermoed dat we er allebei een beetje ‘verloren’ uitzagen. Vriendelijk, snel en efficiënt werden we geholpen. Ook op 13 jaar weet een meisje heel goed wat ze wil. En wat ze niet wil. Super toch! Nee dat niet, ik wil eerder zoiets. Nee niet die stof… ik stond erbij, keek ernaar en dacht… dju, ze wordt echt groot…

Aan da kassa kreeg ik de laatste verrassing. U wast deze bh’s best in een waszakje meneer. Op 30 graden. Een wat? En wassen we ondergoed niet warmer? Nee meneer, dat is slecht voor de stof. En een waszakje, dat kent u?

Nu wel.

we starten weer, met andere woorden

Nu we met zijn allen weer aan de start van ‘leven zoals het is’ staan, na de relatieve rust van de schoolvakantie, geef ik u kort even dit mee.

In gesprek met een zeer gewaardeerde vriend hadden we het over de drukke week die weer op ons lag te wachten, waardoor we een ontspannende wandeling moesten annuleren. Jammer, ook omwille van het geplande etentje achteraf.

Tot ik zijn woorden las: de week kondigt zich wervelend aan.

Wervelend. Heerlijk toch! Een andere woordkeuze en de drukte die eraan komt, klinkt eens zo tof.

Mag ik jullie dan ook allemaal een wervelende week toewensen?

De ene koers is de andere niet.

Twee zondagen. Twee zondagen per jaar staan ten huize vadervanvier in het teken van sport. Wielersport. De Ronde van Vlaanderen en, de kenners onder u weten het nu al wel, Parijs-Roubaix. De tv gaat aan bij het begin van de uitzending en uit wanneer de laatste interviews geweest zijn. De ene week is met de kinderen, de andere zonder. Dit jaar was het een speciale editie.

De Ronde van Vlaanderen viel dit jaar op de kinderloze zondag. Maar had ik even geluk. Ondergetekende was zo gelukkig een uitnodiging te mogen ontvangen voor een culinaire beleving van de Ronde. Vaderklap founding father P is niet alleen een geëngageerd vader, maar ook nog eens een geweldige kok. En ik, ik ben een geweldige eter. Mijn grootmoeder zei het jaren geleden al: Il bouffe tout le temps, celui là.

Een culinaire ervaring om u tegen te zeggen, dat werd het. Zelfgemaakte knabbelnootjes, home made bitterballen, ribbekes, taco’s met vis, bagels,… een feest van begin tot einde. Alles overgoten met een keure aan heerlijke bieren. Ik was met de auto, dus bleef het steeds bij een proevertje. Van het bier. Niet van het eten. Dat begrijpt u wel.

Eens de nobele Italiaan zegevierend de finish overschreed, verhuisden we naar buiten. Toch nog even genieten van het mooie weer. En een home made Dame Blanche. Met koffie. In de zon. In een prachtige tuin vol bomen in bloei… Daar besefte ik opnieuw: vriendschap is een mooi iets. Ik ben graag alleen, maar iemand tegenkomen waar ge gewoon uzelf kunt zijn, top! Dan is zelfs het eten een bijkomstigheid. Een fijne bijkomstigheid, dat wel.

Parijs-Roubaix. Een nieuwe zondag. Opnieuw goed weer. Maar nu met kinderen in huis. Ze mochten dus al vanaf het middaguur meegenieten van de live-verslaggeving. Doch daar verscheen in mijn hoofd een klein paniekje. Scouts. Deze namiddag. Tot 17u. U weet wel, het moment dat het écht spannend wordt in de koers. Al goed dat ze al een tijdje vragen om eens alleen naar de scouts te mogen fietsen. Een ideale gelegenheid, zo dacht ik. Omwille van het mooie weer, niet omwille van de koers. Uiteraard.

Ik genoot van een prachtige koers, de kinderen genoten van een prachtige namiddag in de scouts: carwash, karton ophalen, leren koken op vuur,… allemaal ter voorbereiding van het kamp.

Zo nu en dan valt het allemaal mooi samen. Dat deze dag overgoten werd met een prachtige overwinning van PG op de wielerbaan van Roubaix, werkte het echt wel helemaal af!

Een mijlpaal in het leven

 

N, intussen 14 jaar. Meestal blijde deelnemer aan het leven van een derde middelbaar, fervent ogendraaier en het centrum van zijn wereld. Zij die een gelijkaardig wezen in huis hebben, weten vast wel wat ik bedoel. Gelukkig zit er nog steeds die fond van zachtheid, gevoeligheid en empathie. Maar dat is als 14 jarige jongeling niet echt waar je het meest mee scoort. Scheren daarentegen, dat is dan weer wel zoiets.

Omdat N al een hele tijd vragende partij was om zich te mogen scheren, besloot de goedheilig man in december een scheerset te brengen. Vreugde alom. Klein technisch probleem wel. Wat scheer je als alleen de 14jarige een snor ziet onder zijn neus? Vooral dan als je je hoofd onder een bepaalde hoek naar het licht tilt…

Geduld dus. Al heeft hij wel de pech het geduld-gen van zijn vader te hebben gekregen. Een gen zo klein dat de andere genen het spottend lilliputter noemen… wekelijks kwam dus de vraag: nu wel he papa, nu ziet gij t toch ook he? Iedereen zegt het, ik moet me scheren, het is geen zicht. Ze zeggen zelfs dat ik een pornosnor heb. Ik laat dat laatste aan uw eigen verbeelding of kennis ter zake.

Tot voor kort, stilaan kreeg de schaduw onder de neus een meer driedimensionaal karakter. Ik voelde zelfs enige harigheid. Hoog tijd dus voor een gedroomd zoon-vadermoment. Zaterdagochtend, de anderen uit de badkamer gejaagd. Zijn muziek aan ( er is nog werk aan zijn muzieksmaak… maar dat is voor een ander schrijfsel), scheerset uitpakken, de eerste instructies volgen al snel. Warm water is altijd beter, scheerschuim eerst op de handen spuiten, beetje uitwrijven en dan pas aanbrengen op de te scheren zones,… zo deed ik het in mijn pré-baard fase en zo leer ik het hem. Met ogen blinkend van trots, licht trillende hand en een smile tot achter zijn oren, begon hij eraan. Voorzichtig, zachtjes, met elke beweging een beetje dapperder tot de hele snor verdwenen was… het doet iets met een mens, zowel de zoon als de vader. Jarenlang lijkt dit een heel veraf moment en nu plots staan we samen in de badkamer de eerste scheerbeurt te beleven….

Belangrijke fase bij het scheren: alles even afspoelen en wegleggen, misschien wel het moeilijkste voor N. Daarna klonken de woorden “allee, morgen terug he papa!” Geduld…

Red de wereld, eet een ijsje.

Einde maart. Mijn laatste update is al een hele tijd geleden. Lang geleden. Veel te lang geleden. Ik heb het, hoera voor het leven als zelfstandige, verrassend druk gehad de laatste weken. Een droom als beginnende ondernemer, niets om handen hebben zou erger zijn. Maar ook een aandachtspunt. Ik nam me voor me niet volledig te laten meeslepen in de drukte van het leven. Vandaar, vandaag…

Een mooie zaterdag, de zon schijnt, de eerste bloemen staan in de tuin, blaadjes krijgen terug bomen,… Het signaal voor Vlaanderen om alle tuingerief boven te halen: gras maaien, verticuteren, krabben tussen de steentjes, snoeien en snijden, auto’s wassen, u kent het vast wel.

Maar niet ondergetekende. Ik beken, ik had ook dergelijke plannen. Ik zou de tuin onder handen nemen, na heel wat maanden verwaarlozing. Maar wat lees ik? Laat de tuin verwilderen en red het klimaat? Stop met maaien en geef bijen, vlinders en andere vrolijkerds kans op bestaan? Wie ben ik dan om dergelijke oproepen te negeren… als ik op die manier de wereld kan redden, neem ik die rol graag op me. Een haalbare manier van superheld zijn, zo zie ik het graag.

Gevolg: we zitten met zijn allen in de niet gemaaide tuin, onkruid in het gras, voeten en tenen die gestreeld worden door datzelfde gras, een boek, een laptop om deze tekst te maken en straks, straks halen we een welverdiend ijsje. Aja, wie de wereld redt, verdient wel eens een extra.

Welkom in een nieuwe wereld

Terwijl het hele buitendenker-verhaal, stilaan groeit en groter wordt, zorg ik op een andere manier voor mijn inkomen. Hoe mooi de toekomst voor buitendenker ook lijkt, ik ga niet tot dan geen boterhammetjes eten. Dus zocht en vond ik een job die ik mooi kan combineren en als freelancer kan doen.

Ik geef weer les. Nu niet meer aan kinderen, wel aan volwassenen. Volwassenen van allerlei achtergronden en oorsprong ( Brussel, Rwanda, Libanon, Frankrijk, Afghanistan,…) die, gestuurd vanuit het werk, Nederlands willen leren. Ik geef toe, een heel fijne job. Én een mens komt zo nog eens ergens.

Ik mocht al enkele dagen in de ochtend de trein pakken naar Brussel, onze mooie hoofdstad. De trein uit Lier, naar Brussel –Centraal en dan even te voet naar de Wetstraat. Mooie wandeling trouwens, voorbij het parlementsgebouw, door het park, langs het koninklijk paleis, de Amerikaanse ambassade,… Een eerste deel van het nieuwe leven.

Maar wat me het meest verbaast…

Als ik in de ochtend, zo rond 8u20, Brussel treingewijs binnenrijd, valt het me op hoe al die glazen torens zich vullen met mensen. Mensen die vanuit het hele land naar Brussel treinen, rijden, fietsen, steppen,… om daar een hele dag achter hun computer te kruipen en niets anders te doen dan achter hun computer te zitten. Honderden, duizenden mensen die een hele dag aan hun bureau zitten en bepaalde papieren/formulieren ontwerpen, invullen, verbeteren, aanpassen, wijzigen… Om dan daarna weer huiswaarts te gaan en de dag nadien hetzelfde te doen.

En versta me niet verkeerd, ik heb daar geen oordeel over. Ik stel alleen vast. Een hele economie die draait op administratie, registratie en andere –aties. Een hele economie die draait op formulieren, regels en papierwerk, afgeprint en geklasseerd in kilometers kasten of virtueel gestockeerd in een elektronische wolk. Ik vind het fascinerend. Zodanig boeiend, dat ik moeite moet doen om tijdens mijn lessen, in een van de vele glazen torens in Brussel, niet de hele tijd aan het raam te staan en met grote ogen naar deze wereld van papier te kijken…

 

Het leven loopt weer. Maar wel wat anders…

De eerste school- en werkweek zit er weer op. Het leven krijgt weer ritme, na de drukte van de kerstvakantie. Ben ik de enige die dat precies niet echt vakantie vindt? Feestjes links en rechts, een uitstap op tijd en stond, een jumping, een verjaardagsfeest en zo kan ik nog even verder gaan…

Al die verschillende festiviteiten brengen dan nog eens elk hun spanning mee ( een jumping op de manege werd spannender beleefd dan een gemiddeld olympisch tornooi, om maar een voorbeeld te geven…) U begrijpt dan waarschijnlijk wel dat ik besloot de laatste zondag de deur letterlijk en figuurlijk op slot te doen, de telefoon uit te trekken( ja ik heb nog zo een toestel), alle andere toestellen vlogen de hoogste kast op… Even geen prikkels, even geen gedoe, even niet…

Het leven hernam op maandag. Boekentassen maken, brooddozen vullen, fruit in doosjes, alles voorafgegaan door een ontiegelijk vroege wekker. Kinderen terug naar school, terug het ritme en tempo van het leven zoals het is, schoolweek.

Voor mij was het een beetje bijzonder. Ik besloot al een hele tijd geleden het onderwijs achter me te laten en op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging. Aangezien ik de job die ik graag wou, niet vond, besloot ik ze maar zelf op te starten. Gevolg: 2019 is het jaar van de heropstart van mijn leven als zelfstandige. Ik ga u hier niet lastigvallen met het wat en het hoe. Dat kan u indien gewenst, lezen op www.buitendenker.be Ik heb er in ieder geval heel veel zin in. En ik vind het spannend. Schrijven blijf ik doen, dat doe ik ook veel te graag. U bent dus nog niet van mij van af!

Mag ik jullie, ten slotte, nog een mooi 2019 wensen? Met een blik die kijkt naar het mooie, die gelooft in kansen? En veel kracht, kracht om de tegenslagen die elk jaar toch  weer komen, zo goed mogelijk aan te pakken en te verwerken!