Confronterend motiverend.

 Ik besloot een aantal maanden geleden toch maar eens een beetje aan mijn fysieke conditie te werken. Tempels vragen nu eenmaal regelmatig onderhoud. Ik startte na een ‘welke sport wil ik in godsnaam doen?’ -zoektocht, met Crossfit. 2 uur in de week, intens en intensief, beetje sterven, maar het deed me enorm deugd.  

De drukte van het leven haalde me echter in. Vermoeidheid, tijdsgebrek, paar dagen ziek zijn… het zorgde voor de eerste vragen van haalbaarheid. Ook groeide het besef dat het, in mijn budget van alleenverdiener, best een grote plaats innam. Met een beetje pijn in t hart, zag ik me verplicht deze hobby (tijdelijk?) op te geven.  

De hobby werd gestopt, de zin in en behoefte aan beweging en onderhoud bleef.  

Nu wil het toeval dat mijn dochter L een echte loopster is. Geen training, geen groot plan, gewoon, zo iemand die loopschoenen aandoet, loopt en blijft lopen. Ik weet alvast zeker, dat heeft ze niet van mij. Maar ze daagde me wel uit. Gaat ge niet eens mee, papa? Gij liep vroeger toch ook veel? Kunt ge misschien niet meer, te oud? Heerlijk, pubers…  

Het werkte. Het jeukte. Het kriebelde. Daarom, gisteren, een historisch moment. Ik dook (heel diep) in mijn kast en vond nog een loopbroek, t-shirt en schoenen. Ik kleedde me om en verscheen helemaal klaar in de woonkamer. Na het geproest en gelach, besloten L, B en M mee te gaan.  

Ik besloot langs de Nete te gaan lopen, kwestie van zo weinig mogelijk getuigen te hebben. 20 min, zonder te forceren, dat was het plan. B en M reden mee naar daar. “Ik loop wel even tot daar”, sprak L…  

B en M bleven bij mij. Kwetterend, springend, huppelend, kijk papa ik ben even snel achteruit als gij vooruit, bijtrekpassen, ze deden het allemaal alsof ze stilstonden. Daarbovenop kwam al snel L aangelopen. Zijt ge pas hier papa? Ik had gedacht dat ge al veel verder zou zijn… Trots op hen, licht grommelend op mezelf, maar ik haalde het. 20 min aan een gemiddelde van 8 km per uur.  

Als het enigszins lukt, hoop ik binnenkort vlot mee te kunnen met L en te zeggen: ziet ge wel, papa is nog jong, fris en fruitig. Maar tot dan, zwijg ik, probeer ik te trainen en kijk ik heel trots hoe vlot zij door het leven lopen.  

Jan Klaassen ad inferos

Of ik met de kinderen eens naar een musical wou? Van Nachtwacht, een bedenksel van Studio 100. Voor de kinderen zeg ik onmiddellijk ja, zeker B en M zullen dat geweldig vinden. Ikzelf heb meer twijfels. Ben niet zo een grote fan van alles wat met Studio 100 te maken heeft.

U kent het soort vader wel. Nog voor het eerste kind geboren werd, intussen ook alweer 15 jaar geleden. In mijn huis niets van dat commercieel gedoe. Ik zal het anders doen. Intussen buig ik nederig mijn hoofd. Niet voor Gert en zijn kompanen. Wel werd ik gematigder, op dat vlak. Niet alles wat commerce is, is daarom slecht. Ik bood en bied hen heel wat input aan, in de hoop te zorgen voor wat evenwicht. Een overtrek, boekentas, brooddoos, schoenen, … van Plop en Piet kwamen er nooit, op TV passeerden ze wel.

En zo vond ik het zelf ook ok om naar Antwerpen af te zakken en me even onder te dompelen in de wereld van Wilco, Vladimir en Keelin. Eerste verrassing, wat een volk! De mensen van de vorige (zelfde) voorstelling, stroomde buiten en een even grote stroom enthousiastelingen stroomde toe. B en M werden met elke stap een beetje nieuwsgieriger, gespannen. Ik geef toe dat ik wel erg benieuwd was.

De voorstelling begon mooi op tijd, strakke planning maken en houden, dat kunnen ze. En een volle zaal meepakken in het verhaal, nog meer. Alle kinderen riepen de spreuken mee: descenda, levato, mobius, … Pure magie. Zelfs ondergetekende zong mee. Niet noodzakelijk tot vreugde van B die het geluk had naast mij te zitten. Zo nu en dan dacht ik terug aan de poppenkastvoorstellingen van vroeger. Is er iemand die weet waar het verstopt zit? Ook nu nog gilt de hele zaal kinderen ‘Achter jullie, in de kast!!’ Ook nu nog vragen de personages dan: “Waar ligt het?” en opnieuw gilt de hele zaal…

De trucjes zijn hetzelfde, het effect ook. Het decor, de special effects, die zijn dan weer dan net iets grootser en moderner. En het plezier, even groot, even intens. Dus ben ik fan? Ven de beleving wel, van de commercie nog steeds niet.

Dansend leven

Ik durf niet terug te kijken naar hoe lang het geleden is dat ik een laatste keer schreef… de zomer, de zon en de vakantie van de kinderen kregen duidelijk de prioriteit de afgelopen maanden. Ik kan u geruststellen, we stellen het hier allemaal goed.

Half september, de school begon weer, de heerlijke nazomer gooit zich vol overtuiging en enthousiasme op de bomen en planten, er staat intussen giga zetel in huis ( met een Netflix bankje volgens M, maar daarover een andere keer meer… )

Ik wil het graag met jullie even hebben over een grote verandering, nog groter dan de nieuwe zetel.

B, ook wel gekend als mijne wittekop, begon twee weken geleden aan het zesde leerjaar. Niet meer hier vlakbij, maar wel in de grote stad A. Er is daar namelijk een bijzondere en zelfs unieke lagere school. Een school waarbij geselecteerde leerlingen de kans krijgen ballet te volgen. Ballet op hoog niveau… en ja, B was geselecteerd. Hij mocht starten. Hij wou starten.

Het gewone schoolse programma en daar een saus van 10 lesuren dans bovenop… een heel ander leven dus. Voor hem, voor ons. Want niet alleen dat, omdat hij elke dag al om 8u begint en de school in A centrum ligt, was er weinig andere optie dan… internaat… B zit op internaat. U weet wel, op zondagavond binnen, op vrijdag naar huis. U weet wel, B, die jongen die ik zo al moeilijker loslaat in de wereld uit schrik voor hoe de wereld omgaat met zijn anders dan anders zijn.

Die B, die kleine wittekop, laat ik nu al los, als eerste. Ja, in de juiste wereld, in zijn droom, in dat wat hij zelf wil, maar het is en blijft loslaten. En hoe trots ik ook ben, het valt me zwaar. Ik mis hem in huis, ik kan alleen maar duimen dat hij zijn weg vindt, dat de wereld zacht is voor hem en vertrouwen hebben in de mensen die nu voor hem zorgen.

Hij doet t alvast fantastisch, beter dan zijn papa. Hij geniet en ontdekt, leert en groeit, heeft heimwee maar kan ermee om…

Nu ik nog.

Spijbelen met permissie. Van de papa toch…

De vakantie is nu officieel begonnen. Veel pret aan al wie vakantie heeft de komende weken, veel werkpret voor wie aan de andere kant van het spectrum zit.  

Ondergetekende zit aan de werkende kant van het spectrum, doch geen klagen. Wat ik moeilijk vind, is dat ik mijn kinderen in de maand juli niet zo heel veel zal zien. Omstandigheden, nergens een schuld, gewoon een samenvallen van vanalles. Maar dat leidde wel tot een ingeving en uitvoering van wat burgerlijke ongehoorzaamheid.  

N en L hadden al vakantie, moesten de afgelopen week nog ongeveer 2 uur op school zijn, verspreid over twee dagen. B en M werden wel nog verwacht. Als voormalige leraar weet ik een beetje dat die laatste dagen niet echt de belangrijkste dagen van het jaar zijn. Met alle respect voor de leerkrachten hoor…  

Al die elementen, overgoten met een sausje van tropische temperaturen, deden me besluiten dinsdag in de auto te stappen en verkoeling te gaan zoeken in de Ourthe, aan Maboge Plage. Frigobox gevuld, drinken mee, zwemgerief…. wijlie weg!  

Kleine twee uur rijden (ideaal voor de studenten om wat te bekomen van de examens); parkeerden we in het kleine centrum van het kleine dorp Maboge. Alles mee en op zoek naar een schaduwplek. Even rondkijken en zien dat er zowat… niemand anders is. De hele weide en de hele Ourthe zijn voor ons. Wie me kent, weet dat ik dat niet zo heel erg vind.  

Klein minpunt toch. Ik hoopte daar te kunnen barbecueën (vandaar de volle frigobox…) maar de barbecue die er stond, was weg. En er hing een bordje dat het ook niet meer mag. Jammer… gelukkig zaten er ook koeken en fruit in de zakken. 

Een hele dag hangen, zitten, slapen, spelen en vooral…. zwemmen! Heerlijk fris water, visjes en vissen, libellen, … Echt een dag zoals ik die soms droom. Rust, tijd voor elkaar en veel pret.  

Op weg naar huis nog gestopt voor een verrassend lekkere hamburger (een dubbele voor vader…) en met een heel stille auto een vlotte rit huiswaarts.  

Mag ik u een tip geven? Doe het ook eens. Steel eens een dag van de wereld en ‘verdwijn’ even. U zal helemaal opgeladen terugkomen!  

Donker in de zon

Ik heb getwijfeld. Maar kom, het leven zoals het is, dat was en is de bedoeling van deze schrijfsels. Want, hoe zonnig het buiten ook is, in mijn hoofd is t vandaag donker.

Neen, niks erg, gewoon een donkere dag. Ik leerde vorig jaar dat die echt wel bij het leven horen, maar dat maakt het niet prettiger/makkelijker/…  Ik weet dat ertegen vechten niet helpt, integendeel zelfs. Maar ik wil me zo graag niet donker voelen.

Het verrast me ook niet. Het is een wederkerend fenomeen deze tijd van het jaar. Morgen (3 juni) is het namelijk 15 jaar geleden dat mijn moeder overleed. Mijn moeder, mijn mama… Mama, een woord dat nu eigenlijk alleen weerklinkt in huis als het gaat over de moeder van mijn kinderen.

Hoe graag zou ik haar nog eens horen, zien, met haar praten… hoe anders zou het allemaal geweest zijn, mocht ze niet ziek geworden zijn, had de kanker niet toegeslagen en gewonnen… Allemaal vragen die niets veranderen, dromen die nooit werkelijkheid zullen worden, verdriet dat 360 dagen per jaar wel te dragen is. Maar deze dagen… Soms droom ik dat ze me belt en dat we praten, hoor ik haar stem. Het is dan altijd wakker worden met een heel dubbel gevoel.

Wat een ongelooflijke fantastische grootmoeder had ze geweest. Ik vertel de kinderen vaak over haar, ik verstop mijn verdriet niet. Only human after all, zingt Rag’n Bone Man al eens op de radio.

15 jaar zonder. En toch is er nog steeds dat gemis. Tijd heelt, maar verdwijnen doet het niet. We zijn sterk, we blijven recht staan, we zorgen voor de kinderen en onszelf. Maar dju toch, hoe anders had het geweest…

Ik installeer me seffes onder mijn boom in de tuin, een boek, een glas lekkers en probeer de focus te verleggen. Weg van de wat als, wel naar de weet ge nog? En dan, binnen een dag of twee, staan we er terug helemaal. En als het binnen drie dagen is, is dat ook goed.

Koester. Het is soms zoveel mooier dan we op dat moment zelf beseffen.

Wandelend deeg

Een kleine week geleden. Een rustige zondag nadert het avondbegin. Ondergetekende stapt op zijn fiets en gaat naar de scouts. De vrolijke vier ophalen. Ja, ik heb ervan geprofiteerd om een dutje te doen. Waarvoor hebben ze anders de scouts uitgevonden…

Zoon N kom ik onderweg al tegen. Loopt met de rest van zijn groep aan de Nete, tussen allemaal palen, vaten, touwen en peddels. In zijn onderbroek. Want ja, het is niet omdat het vlottentocht en vader zegt dat ge dan best een zwembroek meeneemt, dat dat advies dan ook gevolgd wordt… broek smerig, dus doen we die uit en lopen we in de Nijlense natuur in onderbroek. Gelukkig wel een met tijgerprint, dat past wel…

Als het dat maar is, denk ik terwijl ik mijn weg verder zet. Aangekomen begeef ik me onder de andere ouders en al snel verschijnt zoon B ten tonele. Gekleed, dat wel maar op blote voeten en met druipende schoenen aan het stuur van zijn fiets. Papa papa we deden beken-tocht. Een hele namiddag door de beek wandelen. En ik liep voorop en we hebben gelopen en al dat stinkende slijk kwam los en…. Heerlijk, ik ruik als het ware (stinkslijk plakt graag aan benen en kleren…) hoe leuk de namiddag was.

Twee minuten later. Dochter L verschijnt ten tonele… ik zoek even de woorden… deeg voor een cake, met benen onder? Zoiets? Bloem in haar haren en op haar gezicht. Eieren op haar hoofd, opgedroogd eigeel op haar voorhoofd… en dit hier, papa, is choco die niet meer goed was. En dat is siroop. Cool he… ja schat, geweldig! Ik kijk er nu al naar uit u seffes in de tuin af te spuiten met de tuinslang!

Gelukkig is er nog M, mijn baby. Redelijk proper, enthousiast, blij. Zij had de kermis bezocht met haar groep. Ik bedankte haar dat zij niet zo vuil was. Toch een set kleren dat niet compleet besmeurd was. Trots zei ze me dat er enkel een plek was op haar rok. Die smoutebollen waren te warm om vast te houden, dus legde ze die maar op haar schoot op haar rok…

Prachtig toch? Als een groep jongeren en jongvolwassenen zich zo engageren om voor kinderen en pubers zulke heerlijke activiteiten te organiseren. Dan was ik heel graag al die smerige kleren, spuit ik met plezier L af met koud water en vergat ik heel even de uitslag van de verkiezingen…

Waszakje

De week loopt zo stilaan weer op haar einde, tijd om heel even een blikje terug in de tijd te werpen. Het was een fijne week, een week met bijzondere ontmoetingen, veel overpeinzingen in boeiende gesprekken, confronterende activiteiten ook. Over een van die activiteiten wil ik het hier even hebben.

Kinderen worden groot, maar dat wist u ook al. Jongens moeten zich scheren, meisjes krijgen nood aan een bh. Aangezien u hier al een stukje kon lezen over het scheren, ziet u waarschijnlijk het onderwerp van dit schrijven al naderbij komen.

Papa, ik heb bh’s nodig. Aldus begon een paar dagen geleden het gesprek met L. De eerste topjes uit de Nederlandse keten H voldeden blijkbaar niet meer. Tijd voor wat men noemt: een echte bh. Ok, klonk mijn stamelende antwoord. Ik geef toe, ik was even verrast. Eventjes dacht ik, oei, wat nu?

Al snel beschouwde ik het eigenlijk als een compliment. Ik hechtte er veel belang aan mij zoon zich te leren scheren, waarom zou ik dan een gelijkaardig moment met mijn dochter niet nemen? Ik regelde met de mama dat ik L even mocht lenen tijdens een mama-week, polste links en rechts naar een geschikte winkel ( keuze! Ongelooflijk!) en meldde haar het plan. Ik pik je dinsdag op en we rijden naar winkel X. Neen papa, daar wil ik niet. We gaan naar winkel MF in L. Veel beter. Lap, eerste poging om voorbereid over te komen, gefaald. Juffrouw L wist erg goed wat ze wou…

Dinsdag. 16u. Wij de auto in, op weg naar het mooie stadje L, hier niet ver van. Daar ligt winkel MF, een paradijs voor vrouwen van alle leeftijden. U begrijpt, mijn habitat is het helemaal. Bij aankomst kreeg ik nog even het vriendelijke verzoek ‘papa, niet gênant doen he’. U begrijpt, zulks kan ik niet beloven.

Dapper en kordaat stapte ik naar de inkom en betrad, zo bleek later, als enige man het pand. Nergens bh’s of dergelijke te zien. Heel het gelijkvloers afgezocht, iemand aanspreken om uitleg te vragen mocht ik niet. Niet gênant doen, weet u nog. Plots ontdekten we een trap naar boven. En die, beste lezer, leidde ons naar het walhalla van de lingeriewereld. Rekken vol. In alle kleuren maten vormen stoffen… Een nieuwe wereld ging voor me open. Dacht ik een tof setje te vinden, bleek het een bikini te zijn. Soms ben ik blijkbaar ook ongewild gênant.

Een hulpvaardige jongedame kwam al snel to the rescue. Ik vermoed dat we er allebei een beetje ‘verloren’ uitzagen. Vriendelijk, snel en efficiënt werden we geholpen. Ook op 13 jaar weet een meisje heel goed wat ze wil. En wat ze niet wil. Super toch! Nee dat niet, ik wil eerder zoiets. Nee niet die stof… ik stond erbij, keek ernaar en dacht… dju, ze wordt echt groot…

Aan da kassa kreeg ik de laatste verrassing. U wast deze bh’s best in een waszakje meneer. Op 30 graden. Een wat? En wassen we ondergoed niet warmer? Nee meneer, dat is slecht voor de stof. En een waszakje, dat kent u?

Nu wel.