Drijven.

Een zaterdag. M is op een verkleed-verjaardagsfeestje. N, de oudste en vrolijk bezoeker van het middelbaar, moet studeren. De examens naderen. In de tuin loopt de hond Friedel, B en L vinden niet dadelijk iets om te doen. Al die puzzelstukjes leiden tot de beslissing: ik ga wandelen. Hond en kinderen uitlaten. Mezelf ook.

We hebben het geluk in de buurt te wonen van een van de mooiste stromen van ons land, de Nete. Soms denk ik dat ik het beter niet zou rondbazuinen, want het is er nu heerlijk rustig. Ideaal om een hyperactieve pup van 7 maanden uit te laten dus. Kilometers natuur, bossen, velden, ruimte en lucht. En echt niemand die mee komt genieten. Houden zo, zou ik denken.

Maar goed, ik wijk af. Ik wil u vertellen over de jacht. Een drijfjacht waarin we ons plots bevonden. We hoorden al een paar keer schoten in de verte. Uiteraard gevolgd door een paar vragen van de kinderen. Zijn we veilig? Waar schieten ze op? Waarom?

Zolang er niets of niemand te zien is, hou ik het graag een beetje abstract, zonder te verbloemen. Maar plots lopen we naast een bos. Wij op de dijk, het bos iets lager. In het bos, fluorescerende mannen die roepen, met stokken op de grond slaan en op een lange rij lopen. Reeën opjagen, dat is het plan. Op het einde, waar het bos stopt, staan de jagers. Klaar om te schieten op alles wat zonder fluo het bos uitkomt. Kinderen vinden het toch maar raar en ‘toch niet echt eerlijk.’

Gelukkig zien we slimme reeën. In plaats van weg te rennen van de drijvers, rennen ze er tussendoor, weg van de jagers. We zien er twee aan hoge snelheid diep in het bos verdwijnen. Gelukkig vindt Friedel de reeën niet zo heel interessant en komt ze terug wanneer ik fluit. Een derde ree ziet een andere uitweg. Ze duikt de Nete in en zwemt naar de overkant. Oef! Aan de overkant loopt het dier zich even vast in een afsluiting, maar al snel vindt ze een goede vluchtweg.

B en L zijn toch best onder de indruk en stellen, eens de rust is wedergekeerd, veel vragen. Tijd om de leerkracht in mezelf weer even boven te halen. Jacht, wildbeheer, verstandig en gericht schieten. U kent de argumenten waarschijnlijk ook wel. Maar diep vanbinnen voel ik toch ook medelijden. Echt eerlijk is zo een drijfjacht toch niet…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s