Kunstzaken

Ja u leest het goed. Twee weken! Zolang duurt de kerstvakantie. Heerlijk toch, voor de kinderen en het onderwijzend personeel. Waaronder ondergetekende. Maar goed, die dagen brengen we uiteraard niet alleen schranzend en vierend door. Zo nu en dan doen we ook iets. Iets meer dan een dagje we zien wellen.

Dus besloot ik om de kinderen in te laden en mee te nemen naar Stekene of all places. Wat is er daar dan wel te zien, zegt u? Een prachtige plek, boeiend, fascinerend, soms ook beetje bizar, maar vooral … indrukwekkend. Ik heb het over de Verbeke Foundation.

Over de geschiedenis van de plek en dergelijke meer, ga ik u hier niet vertellen. Ze hebben een heel duidelijke website waar je dat allemaal kan terugvinden. http://verbekefoundation.com/

Wel wil ik u graag vertellen hoe de kinderen en ikzelf het beleefden. Het prachtige domein was net weer open na de sluiting omwille van de feestdagen. Maar er was al volk. Aanmelden en betalen aan de inkom, zeer schappelijke prijzen gezien het enorme aanbod. Dan wachten er 20000m² kunst. Of moet ik zeggen indrukken, beelden, prikkels?

Ik zag dat de kinderen geregeld onbegrijpend stonden te kijken, soms hoorde ik ook ‘ dat kan ik ook hoor papa’ of een ‘gaan we voort’. Maar evenzeer stond er vaak een van hen een tijdje stil bij iets. Iets trok hen aan, raakte hen. Bij de ene was het het beeld of voorwerp zelf, de ander werd getrokken door de sfeer. Ook het grootse van sommige voorwerpen sprak aan. Mooi om zien hoe ieder van hen toch ook al zijn eigen smaak en gevoeligheden ontwikkelt.

Ik probeerde de leerkracht in mezelf te onderdrukken. Zowel omdat ik hen niet te veel vanuit het verstand wil laten kijken, maar wil laten voelen. Maar ook omdat ik zelf ook als mezelf wou genieten en beleven. Helemaal die leerkracht uitzetten kan ik niet, daarvoor zit die te sterk verweven met de rest van wie en wat ik ben. Uitleg werd gegeven, vragen beantwoord. En informatie gevraagd om ook eens met de klas op bezoek te komen.

Tegen de middag werd de kunstzinnige prikkel overschaduwd door een knagend hongertje. Dus aten we. Zittend aan een houtkachel, in een grote serre, een zeer lekkere dubbele croque. Leuk ook dat ook hier de prijzen zeer democratisch zijn. Bij goed weer kan je ook buiten zitten of picknicken in het grote park. Een park dat volstaat met beelden, figuren, constructies. Zelfs met gastenkamers en andere verblijfsmogelijkheden. Wie al eens graag in een reusachtige anus slaapt, slechts één adres.

Kortom, instappen en gaan. Ook al kent u, net als wij, weinig of niets van kunst. De sfeer, de veelheid aan indrukken, … Het maakt het allemaal meer dan waard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s