Halleluja, ik leef!

Ik heb het overleefd. De strooptocht in de solden, als kapitein op het schip van 4 kinderen die helemaal klaar waren om ‘ eens fijn samen te gaan shoppen!’

Na school even langs thuis, oudste zoon ophalen. Rap wat krachtvoer eten, ik ging het nodig hebben. Dan naar de school van de drie jongsten. Die waren daar in de opvang en aten frieten met stoofvlees. Ook een vorm van krachtvoer! om dan, eindelijk, het gemotoriseerde schip op vier wielen, richting de winkels te sturen.

Eerste stop, een grote Belgische keten met een naam met drie letters. U weet wel, een van die Belgische merken die opriepen om niet alles online te kopen en onze economie te steunen. Kind 1 kan in dat deel van de winkel terecht, kind 2 daar, kind 3 ginder, … En oja, lieve kinders, die en die mevrouw werken hier. Alle moeilijke vragen over matchende kleuren en te combineren outfits, zijn voor hen. Ik, de kapitein, stelde me op in de buurt van de paskamers, de plek where the magic happens. Op die manier kon ik zien wat ze gingen passen en indien nodig, een veto stellen.

Zo doen we het al heel wat jaren, dat roven en plunderen in de modewereld. Maar dit jaar liep het moeilijker. Een puber kan blijkbaar niet aanvaarden of akkoord gaan met wat een vader aanbrengt. Kijk jongen, dit is een leuke trui. Met een skater en al! Zucht. draaiende ogen. Wegstrompelend wezen… ja dat was even wennen. Gelukkig is er nog een kleinste van 7, die luistert wel nog.

Neen, ik mag niet klagen. Ze doen het erg goed. Erg zelfstandig ook. Andere ouders worstelden harder, ook met kleinere kinderen. Dat hielp me alvast relativeren.

Deel 1 van de tocht zat er intussen op. Ze spaarden nog van hun budget. Want nu was het tijd om ook de Zweedse economie een duwtje in de rug te geven. Recht naar centrum van L, parkeren en hup, zelfde scenario. Hoewel, hetzelfde. In de eerste winkel had ik nog zicht op de hoeveelheid kleren die gepast en gekozen werden. Maar aangezien in deze tweede winkel de paskamers op een ander verdiep lagen dan waar de kleren hingen, roken de grootsten hun kans. Ik was dan ook licht verbaasd eens we uiteindelijk aan de kassa waren. Nooit geweten dat die twee zoveel dingen tegelijk kunnen dragen… Ik kon maar een ding denken: gelukkig zijn het solden! En gelukkig hebben ze smaak. Na veel geduld ( scannen, alarm eraf, inpakken, natellen, betalen, …) eindelijk naar buiten. Lucht! Zuurstof! Ademen! Of ook niet… Een alarmpje was er niet afgehaald, dus groot alarm bij het buitengaan. Kom, vader, nog één keer terug.

Nog snel iets kopen om te drinken en dan… huiswaarts. Weg van de mensen, weg van de drukte, uit het verkeer. Tijd om even te bekomen. Want ook al beschouw ik mezelf als best sociaal vaardig, trop is teveel. Ik ga dan nu ook even wegduiken in de stilte, de gekochte hoeveelheid kleren even vergeten en iets lekkers drinken. In de zetel. Met mijn hond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s