Ja hoor, het is zover!

Ik ga u niet overladen met details. Maar N en L, het is zover.

Na een week doodzenuwachtig aftellen, rondhuppelen en flauwe moppen, was het dan eindelijk vrijdag. D-day voor de date. Tussen negen en elf nog heel wat gestress maar dan plots de bel. Ze was daar. Uiteraard haastte ik me naar de deur, leek me wel grappig mocht ik degene zijn die de deur opendeed. Maar wat vermag een kwieke veertiger tegen een verliefde tiener. Het is wel duidelijk wie eerst aan de deur was…

Een giechelend tienergeval extra in huis. Gelukkig wilden ze snel vertrekken. Even een beetje rondhangen in het plaatselijke stadje. Ondergetekende mocht hen brengen. Maar ik moest niet in de stad blijven, ze zouden wel thuis raken… 15 min auto met twee zwevende pubers op de achterbank, best grappig. Hoewel N me vooraf gevraagd had niet te veel flauwe moppen te maken, kwam mijn slechte karakter toch boven water. Heerlijk, hij kroop zowat onder de zetel van gene.

Afzetten en naar huis. Duimen dat ze het leuk hebben, maar ook niet te. Zoals ik het hen in de auto gezegd had: niet de hele tijd muilen op straat! Gevolgd door luid gelach van mij en wat ongemakkelijk gezucht op de achterbank. Daarna radiostilte tot ongeveer 13. Telefoon. Papa, we hebben net de trein gemist… kunt ge ons toch komen halen…? Tja, wat had ik gedacht? Dat ze zouden opzoeken hoe laat er een trein is? Dat ze dan ook nog eens op hun klok zouden letten? Ik blijf soms toch verrassend naïef. Gelukkig zag ik online dat er snel een bus vertrok, tot vlakbij huis.

Aan de kerk van het naburige dorp pikte ik hen dan een half uur later op. Thuisgekomen verdwenen ze al snel naar zijn kamer. Wij gaan even boven he papa… tweede verdiep, ik beneden. Nee dat was teveel gevraagd. Ik ging dan ook om de tien minuten of het wasmachine nog niet klaar was. Dat staat namelijk op het eerste verdiep, vlak aan de trap naar zijn kamer. Dus steeds fluitend of zingend naar boven. Even laten weten dat ik nog steeds in huis ben. En ja natuurlijk, er staat een timer op dat toestel, maar dat weten zij niet!

Toen ik dan uiteindelijk naar de kapper moest vertrekken, heb ik haar vriendelijk het huis uitgezet. Ik denk dat ze zowat naar huis kon vliegen. Gelukkig heb ik ook niet overal al sjieke lusters hangen, want zo een verliefd zwevende puber, dat vliegt overal tegen.

Wat uiteindelijk het mooiste was van de hele dag, voor deze vadervanvier? Een dolgelukkig kind en een heel open gesprek over wat er gebeurde en hoe hij zich voelde. Maar dat, dat hou ik gezellig onder ons.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s