Dag 1 op weg

Gegroet vanuit Yeghegnadzor! Een dorpje redelijk centraal in Armenië, aan de voet van verschillende bergen. En daarmee is het belangrijkste ook wel gezegd denk ik… Hier belandde ik vandaag. Maar eerst even terug naar gisteren.

Na weer een goede nacht en een dito ontbijt, spullen pakken en op weg naar Europcar. Daar wacht mijn Lada Niva op mij. Toch een klein stresske hoor. Wegraken uit de drukte van Yerevan, het zal even focussen zijn! Papieren, uitleg, spillen inladen en nu, op weg de weg op. Het gaat best vlot, het is kwestie van doen en u niet opzij te laten duwen. Even doen alsof ge local zijt. Eerste stop: de oudste kathedraal ter wereld. Kleine tegenvaller… closed on mondays. Ik had het mss even moeten opzoeken. Niet erg, terug op weg. Vandaag rijd ik langs de westkant van mount Aragats. En zo naar het noorden. Het grootste deel van de dag rijd ik door lege vlaktes, plateaus eerder. Steeds rond een hoogte van 1500 meter en meer. Leeg, dor zo op het einde van de winter. Overal stenen en rotsen in het landschap. En aan mijn rechterkant, steeds de reusachtige berg Aragats. Eens de berg voorbij, stuur ik richting oosten, het stadje Artik is mijn bestelling voor de middag.

Tot nu toe vallen de wegen erg goed mee, op een occasioneel gat na. Klimmen tot in Artik, een typisch stadje,in de bergen, paar verharde wegen, huizen in alle vormen en soorten en staten. En twee ruïnes van kerken. Prachtig. Open. Ge loopt zo de geschiedenis in. Tijd om te zorgen dat ik zelf geen geschiedenis word, eten dus. Ik vind een plek waar ze de echte shawarma maken. Superlekker. Terug de auto in en naar een klooster in de buurt. Ook gesticht in een ver verleden, maar wel nog bewoond. Ik word, als enige bezoeker, ontvangen door een priester. Klein praatje en ik krijg de ” God bless your pilgrimage” er gratis bij. Het klooster ligt op een prachtige plek, net boven een diepe kloof. Op een alleenstaande rots, staat een klein huisje. Oorspronkelijk was het gewoon deel van het geheel. Maar een aardbeving scheurde de rots los, het huisje hield stand.

Verder naar Spitak. Een stadje in het noorden. In 1988 werd het zowel volledig vernield door een grote aardbeving. Alles is er sindsdien heropgebouwd, niet altijd even charmant…. ik stop ook even aan het kerkhof. Indrukwekkend, al die graven met 1988 op. Op heel van die grafstenen staat ook een klok, met de wijzers op 11:41. Het uur van de aardbeving, maar die link legde u waarschijnlijk ook al. Op datzelfde kerkhof bouwde men binnen de veertig dagen na de beving ook een kerkje, volledig uit metaal. Een heel bijzonder zicht.

Tijd om naar de slaapplek te trekken. Die bevindt zich in Gyulagarak. Een eco resort. Niet zo makkelijk te vinden, maar dankzij twee woorden Engels en veel gebaren van de plaatselijke bakker, vind ik het toch. Helemaal ommuurd, poort op slot… even kloppen, een werkman doet open, licht verbaasd om mijn aanwezigheid. Hij belt de eigenaar, ze zijn namelijk gesloten. Ik krijg een vriendelijke man aan de lijn die me zegt dat ik toch kan blijven. Ze zullen me wijzen waar ik mag slapen en hij komt binnen een uurtje. Hoewel ik het eenvoudigste kamertje koos, krijg ik een heel huisje voor mij alleen. Eigenlijk een heel park voor mij. De kokkin wordt gebeld, ik krijg een supermaaltijd, een pintje, een babbel,… voornaamste verrassing? De muren zijn er vooral om wolven buiten te houden…

Daarna heerlijke douche, beetje lezen en zalig slapen…. dag 1 is voorbij en het was een prachtige dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s