Luchten ten einde op te luchten

Ik heb jullie beloofd eerlijk te zijn. Mag ik dan ook eens even ‘zagen’, ergernissen delen? Even luchten opdat het zou opluchten.

Ik heb zo vaak het gevoel dat het anders kan, anders moet. Op vele vlakken. Maar misschien moet ik het toch maar even toespitsen op situaties die ik ken. Uit ervaring en beleving, uit ergernis en frustratie.

Belastingen. Ik ben nu enkele jaren gelukkig gescheiden. Alles loopt vlot, we komen over het algemeen goed overeen. Alles is goed afgesproken en geregeld. Alles, behalve de belastingen. We delen alles, verdelen alles, de voordelen en de nadelen. Alleen vergaten we in de akte op te nemen dat we het fiscaal voordeel ook wensen te delen. Gevolg. Eerste gescheiden aangifte wordt ingediend, met nog steeds die gelijke verdeling in gedachten. Na een paar weken krijgen we bericht. De controleur die mijn aangifte bekijkt aanvaardt het gevraagde. De controleur van mijn ex…. Niet. Het staat niet zo vermeld in de akte. Ja ik zie dat het wel past in het geheel van de akte. Ik lees dat jullie beiden schriftelijk bevestigen dat jullie het voordeel willen delen… maar neen het staat er niet letterlijk in, dus ik pas het niet toe. Gelukkig regelden we het zelf. Gelukkig komen we goed overeen. Gek word ik er van… Viel het jullie trouwens ook al op? Als je belastingen moet betalen, moet dat meestal veel sneller dan wanneer zij jou terug moeten betalen…

Onderwijs. Geen zorgen, ik hou het beknopt. Maar ook hier, de dictatuur van het papier. Als alles op papier staat, is het in orde. Dat is in grote mate de toestand in het huidige systeem. Of je dan ook doet wat er staat, dat is een detail. Zorg dus vooral dat alles goed uitgeschreven is, dan ben je safe. Gaat dit ten koste van de kinderen en het lesgeven? Wat mij betreft wel. Al de tijd die het vraagt om die oplijstingen te maken, ben je niet aan het lesgeven of werken met de kinderen. Gek word ik er van…

Ik blijf nog even in het onderwijs. We vullen ook heel wat papieren in, enkel en alleen om ze nadien te klasseren of ergens op te hangen, voor moest het ooit nodig zijn. Van wie het moet? Er wordt steeds naar een ander gewezen… het zorgteam, directie, de minister, de scholengemeenschap… Stak je daar vragen over en bij, krijg je al snel als antwoord “Doe het nu maar gewoon even, dan is t in orde…” Gek word ik er van…

De autokeuring. Ik ruilde een tijd geleden van auto met mijn vader. Hij wou kleiner, ik, als vadervanvier, kon gerust groter gebruiken. Er zaten een paar blutsen in, dat wist ik en ik lag er niet wakker van. Tot ik twee weken geleden naar de vrienden van de autokeuring mocht… Alles in orde, geen probleem, tot de auto op de brug mocht. Die bluts meneer, dat gaat niet he… ge verliest draagkracht zo… ja maar meneer, die zitten daar al vier jaar en werden, bij uw collega’s, al vier jaar probleemloos gekeurd… Neen dus, rode kaart, twee weken om het in orde te maken. Na overleg met de garagist, vinden we de meest betaalbare oplossing. Wanneer de herstelling klaar is, ben ik in het buitenland. De buurman rijdt voor de herkeuring. Afgekeurd. Te weinig laspunten, meneer. Al goed is de carrossier nog een man met eergevoel voor zijn werk. Hij rijdt terug en, oh verrassing, plots wel gekeurd… Gek word ik er van…

Een veel ingrijpender voorbeeld nog… het ongeval met de 16 jarige fietser in Gent… Al sinds 2002 is het geweten dat het gaat om een zwart kruispunt… toevallig ongeveer het geboortejaar van het slachtoffer? Vreselijk. Het is geweten, niemand doet iets. Misschien stond het niet op het juiste papier… vreselijk verdrietig word ik er van…

De Brusselse VZW’s. Achttien jaar lang rekent iemand 1000 euro per dag aan, want op papier is dat contract wettelijk in orde. 250000 euro, per jaar. Ja maar, dat is bruto he… En dat ook nog eens onder het mom van schijnzelfstandige. Twee dagen mediastorm, wat vingers die naar elkaar wijzen… En wij? Wij zuchten eens, denken aiaiai en oeioeioei maar ondernemen verder niets. Een schande vind ik het!

Om de zoveel tijd ook in het nieuws. Een gezin, met kinderen. Van vreemde origine. Perfect geïntegreerd. Kinderen gaan naar school, sportclubs, spreken Nederlands, of voor de fanatici Vlaamsch, ouders werken…. Maar neen, jullie hebben niet de juiste papieren. Dus ook al zijn uw kinderen hier geboren en getogen, wij zullen u, desnoods onder dwang, het land uitzetten. Oja, aan de andere vluchtelingen.. we verwachten een perfecte integratie!

Ach, zo veel mogelijkheden om me aan te ergeren. Ik ben nochtans een positivist. Ik geloof dat het beter kan, anders kan…. Of dat makkelijk is, veranderen? Ik vrees ervoor. Maar de onderwijzer in mij zegt toch: Waar een wil is, is een weg. Wie gaat er mee?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s