Storm voor de stilte

Het was een beetje stil de afgelopen week. Hier dan toch. In het hoofd en het echte leven iets minder.

Ik wandelde 20km met de lieftallige Foxy Ladies ( de jongedames met wie ik samen weer deelneem aan Expeditie Natuurpunt), sprak heel wat ouders op het oudercontact, leerde bij over Kiva tijdens een pedagogische studiedag, at lekker in goed gezelschap,… Kortom, activiteit genoeg.

Maar laat dat nu net niet zijn waar ik het even over wil hebben. Nee, ik beloofde eerlijkheid. Wel, de dokter verplicht me rust te nemen. Ik verklaar me nader.

We spreken vrijdag 23 februari. Ik heb een afspraak bij de dokter. Ik voel me al een hele tijd erg moe, ben soms zeer kortademig, pijn in de borststreek,… Ik negeerde het al een hele tijd, verstopte het voor zowat iedereen. Als het even kon, ook voor mezelf. Maar de laatste maanden ging dat niet meer. Ik sprak met een jobcoach en begon steeds meer in te zien dat het tijd was voor actie. Nu ja, actie, misschien eerst rust.

Na een fijn gesprek met de dokter, kreeg ik te horen… we gaan bloed trekken, we maken een afspraak bij de cardioloog en vooral, u blijft thuis Alvast tot aan de paasvakantie. Geloof me vrij, dat was echt een tegenvaller. Ik moest dus mijn klas achterlaten, kinderen waar ik zowat alles voor zou doen. Ik moest mijn collega’s in de steek laten. En bovenal, ik moest nu echt gaan toegeven dat ik dan toch niet alles kan en aanvaarden dat rust en opruimen in het hoofd nu wel echt moest en zou gaan gebeuren. Allemaal niet echt mijn stijl…

En daar zijn we nu dus aanbeland. Ik vertelde het vandaag aan de klas. Kinderen waren erg begripvol maar ook triest. Gevolg: nog een laatste opstoot van schildgevoel en twijfel. Al weet ik dat ik het juiste doe. Vanavond kreeg ik ook al heel wat mails van ouders om me goede moed te wensen. Ook collega’s en vrienden supporteren.

Met andere woorden, ik heb er vrede mee. Het wordt tijd dat ik het doe, dat rusten en opruimen. Doch, als ik zo vrij mag zijn, het is met dat rusten dat ik ga starten. Ik zet me bij L in de zetel nu. Ze ontdekte net Grease op Netflix! Wij zingen en dansen het weekend in…

Oja, voor wie vreest dat het hier een klaagzang gaat worden vanaf nu… Vrees niet, het leven is mooi, echt. Ik moet gewoon even opruimen en batterijen laden. En hoe kan dat beter dan te kijken naar wat mooi is en te verwerken wat bweikes is…?

Danny en Sandy, here I come!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s