Actief op zoek naar rust!

Drie dagen, zolang ben ik nu thuis. Om rust te vinden. Ik zoek en zoek, maar vind voorlopig niets. Geen rust, geen stilte in mijn hoofd.

Ik hou me ook bewust bezig. Een uitstap naar zee, naar de winkel, koken, bakken, naar de dokter, wandelen, wandelen en stukje stappen. Iets houdt me voorlopig tegen om te gaan zitten en toe te laten.

De kinderen zijn deze week ook hier. Dat helpt me ook niet om stil te staan. Nee, ze zijn er. Ik wil graag dat ze zo weinig mogelijk merken. Let op, ze weten het. Ik ben eerlijk. Ze verstaan het alleen niet zo goed. Want ‘ ge zijt toch heel de tijd bezig, papa’. Mja, het is ook zo moeilijk uit te leggen. Ik snap het zelf nog niet helemaal.

Ik voel wel dat het niet moeten, deugd doet. Ik breng de kinderen naar school, ik haal ze op na school. Ik heb tijd. Tijd om met hen bezig te zijn. Tijd die ik eigenlijk ook aan mezelf moet geven. Maar dat ga ik doen, volgende week. Echt.

Nee, ik ben niet ongelukkig. Ik zie heel veel moois. Het is alleen zo gek te moeten toegeven dat ik blijkbaar toch niet alles kan. Maar blijkbaar is dat dan weer niet zo gek, zo zegt men mij. Over die ‘men’ gesproken:

Ik ontving heel veel lieve, warme reacties op mijn verhaal. Waarvoor dank. Dank ook voor de tips, de goedbedoelde raad. Ze zijn misschien niet altijd even bruikbaar of zinvol voor hoe en wie ik ben. Maar ik weet dat ze vanuit de beste intenties vertrekken. En dat doet deugd! Echt.

Om trouw te blijven aan het opzet van deze blog…

Ik vertelde eerder dat M geopereerd werd aan haar mond en tandjes. Alles verliep vlot, vooral even bekomen van de narcose. Nu kloeg ze het hele weekend over de draadjes in haar mond. Drie stuks. Vervelend, storend, dus kruipt vader in zijn heldenrol. Nee, geen stress, ik haalde ze er niet zelf uit. Zo dapper ben ik niet. En zij evenmin. Ik belde de mama, die toevallig tandartsassistente is. Zij regelde een snelle afspraak, onmiddellijk na school op maandag. Dus, kinderen ophalen en snel naar de praktijk, dat vertelde ik haar trots. Nee papa, ik wil niet… zucht. Maar wie me kent, weet… een kwartier later waren de draadjes eruit! Wel gek, papa, zo zonder die draadjes…  En ik maar held willen zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s