Groot met ruitjes!

Ik ben nu anderhalve week thuis. Stilaan vind ik rust en kan ik het schuldgevoel achter me laten. Meestal toch. Ik weet wel dat de klas goed opgevangen is en dat dit systeem van ziekenverlof bestaat voor een reden. Maar zo nu en dan is er een stem die zegt’ Is dit niet een beetje profiteren’?

Maar eerlijk, de rust doet zoveel deugd. Even ademen. Net iets langer slapen. Rustig ontbijten. Een tas koffie met de hond aan uw voeten. Tijd hebben om door de supermarkt te stappen in plaats van te vliegen. Tijd om gewoon eens te gaan zitten en mezelf te verplichten niets te doen. Als in … niets…

Gewoon zitten en mijn hoofd de vrije loop laten. Alle gedachten/ideeën/verdriet/vreugde/zorgen toelaten en niet proberen ze onmiddellijk om te zetten in actie en oplossingen of analyses. Dat kan later nog, later, als ik groot ben. En laat dat nu net het gevoel zijn dat op dit moment overheerst.

Ik zeg dit al jaren al lachend: ‘Dat is voor later, als ik groot ben!’ Heel misschien is dit wel het moment om groot te worden. Om eens echt te zoeken naar wat ik wil? Blijf ik lesgeven? Gooi ik mijn leven nog eens over een andere boeg? Welke boeg dan? Ja, heel misschien moet ik nu maar eens groot worden en zien wat ik met de toekomst ga doen!

Groot worden dus, misschien wel. Maar saai? Dat nooit! Tenzij ik dat zelf even wil. Saai in de zetel hangen, boekje lezen, geruite sloefen met bijpassend hoofddeksel en op koude dagen een dekentje over mijn benen. Dat mag dan weer wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s