Positief gevuld

We zijn intussen weer een week verder. Een week waarin vanalles gebeurde. Ik sleep jullie even mee door het belangrijkste.

N had examens. Hij veranderde recent van richting op school en zit nu, zo lijkt het steeds meer, veel meer op zijn plaats. Hij is geen typische ASO-student en bij het begin van het tweede trimester  gingen eindelijk alle partijen akkoord om meer richting TSO te werken. Het systeem in het middelbaar is niet meer zoals ‘in onzen tijd’, maar er is wel nog een verschil. Niet beter of slechter, sterker of zwakker. Anders. En veel meer de stijl van N. Oef! Nu duimen dat de punten die eind deze week binnenkomen, bevestigen wat ik hier noteer.

Bij de drie anderen liep het gewone schoolse leven vrolijk voort. L is klaar voor het middelbaar. Ze heeft het stilaan gehad met de lagere school en de bijhorende mentaliteit. Ze wordt groot. Zo snel. Zo veel te snel. In het leven van B begint het balletoptreden van binnen twee maanden stilaan plaats in te nemen in zijn hoofd. Mooi om zien hoe hij er naartoe leeft. En M, mijn baby? Ik wil voorlopig nog niet zien hoe ook zij groter wordt en meer en meer een persoon wordt die ook echt in de wereld staat. Het is mooi om zien, maar ik heb haar toch nog eens bevestigd dat ze steeds mijn baby zal zijn. Al ben ik er nog niet van overtuigd dat het enkel met vreugde werd onthaald.

En ik? Ik vind stilaan rust. Ik begin te aanvaarden dat ik nu even niet alles kan en dat dat zelfs ok is. Hoe het zover is kunnen komen? Ik wandelde 22 km in de bossen rond Averbode. Een van mijn favoriete plekken hier in Vlaanderen. Ik sprak met een aantal verschillende mensen. En sommigen bevestigden dat ook zij hier al zaten. Het is dus niet zo bizar dat ik het nu ook meemaak.  Anderen vermeden heel duidelijk het moeten, maar slaagden erin me anders te doen kijken naar wat ik doormaak. Het is geen strijd, het is een werken aan een betere en gezondere versie van mezelf. De huisdokter besliste intussen ook dat ik de rest van het schooljaar thuisblijf. En ook al wringt het toch nog, het perspectief van enkele maanden ademruimte zorgt mee voor rust. Voeg daarbij een heerlijk weekend in de Ardennen naar aanleiding van de 70ste verjaardag van een geweldige nonkel, samen met de hele familie, prachtig weer, heerlijk eten en net iets te veel drank… Daar voelde ik weer hoe fijn, belangrijk, echt het is omringd te zijn door mensen die er echt toe doen en oprecht zijn. Dat ik intussen ook weer verjaarde en nu tegen de mensen dien te zeggen dat ik 41 ben, daar ga ik graag wat sneller aan voorbij. Ben niet zo een fan van verjaren….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s