Van mooie gesprekken tot schitterende beelden.

Weer een paar dagen verder, weer wat mooie dagen achter de rug. Oef.

Na het weekend, intens voor hoofd lever en maag, had ik even tijd nodig om te bekomen. Maar zoals ik al schreef, het gaf me absoluut een boost.

Het was een kinderloze week, de voorbije week. Al is en blijft kinderloos een relatief begrip. Ik mocht op een ochtend om 08.00 opdraven op de school van de kinderen voor een oudercontact van M. Het werd bevestigd, ze is een superkind. Op een andere ochtend, diezelfde week, kreeg ik iets meer respijt. Of ik aub een paar kinderen om 8u45 naar de kinderboerderij kon brengen…? Natuurlijk. Vooral omdat ik de avond voordien toch laat in mijn bed zou kruipen.

Laat in uw bed, vraagt u? Jawel, en wel hierom. Enkele weken kreeg ik een mail van ene E. Of ik al gehoord had van de nieuwe tentoonstelling van Stephan Vanfleteren, Surftribe, in Knokke? En of ze mij plezier kon doen met een ticket. Voor de expo. Met rondleiding door de fotograaf. Met hapje en drankje. Moet het gezegd dat ik, na het doen van een vreugdedansje, volmondig JA antwoordde. Gevolg: ik was voorbije donderdag in Knokke en genoot met volle teugen. Wat een beelden, wat een passie van de fotograaf, wat een onvergetelijke belevenis. Het maakte de rit huiswaarts, anderhalf uur lang, een peulschil. Ik ga terug, met de kinderen. En ik raad u aan hetzelfde te doen! Dank, E. U deed me erg veel plezier.

Mooie gesprekken, zo zei ik ook in de titel. Ik werd diezelfde donderdag, in de namiddag, uitgenodigd door iemand die eigenaar is van meerdere boerderijen in Frankrijk en ook hier gronden heeft, voornamelijk met paarden op. Een man met kennis van zakendoen, van organiseren,… Hij wou met mij eens van ideeën wisselen over voornamelijk zijn boerderijen in Frankrijk. Uit respect voor de privacy van de betrokkenen ga ik er niet veel meer over vertellen. Wel dat ik de tweede week van april mijn wagen richting Frankrijk stuur om te gaan kijken wat er kan. Op die boerderijen. In de nabije en verre toekomst. Mooi vooruitzicht toch. Fijn om eens met iets heel anders bezig te kunnen zijn.

Verder vulde ik de dagen met rusten, wandelen, kijken naar buiten en binnen, aftellen naar vrijdag. De terugkeer van de kinderen. En die zijn er intussen. Met mooie rapporten, ieder op zijn niveau en zijn/haar te verwachten opmerkingen. Het cafébezoek was er ook. Met fijn praten, ook met de kinderen. Morgen praten we iets minder, dan kijkt ondergetekende naar de Ronde van Vlaanderen. Chimay triple en bijhorende knabbels staan klaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s