Zie ze rijden!

Ik vertel u graag het vervolg van het weekend. De vakantie werd, zoals reeds gemeld, ingezet op café met de kinderen. Met lekker eten, een film en een beetje te laat gaan slapen. Vakantie dus…

Voor de zaterdagochtend bedacht ik voor hen een leuke activiteit. Nu ja, in mijn hoofd was het leuk. Wat is er mooier dan aan de vakantie beginnen met een opgeruimde en propere kamer? De voldoening is uiteraard eens zo groot als je dat zelf gedaan hebt. In mijn hoofd klopte die redenering als een bus. In het hoofd van de vier olijkerds blijkbaar iets minder. Maar toch werden ze opgeruimd. En gepoetst. Uit sympathie deed ik zelf ook mee. In mijn kamer. Want zo ijverig ben ik wel.

Rond de middag sloeg een vlaag van zinsverbijstering toe. Vader besliste nog eens te gaan lopen. Na twee jaar of meer niet lopen. Maar deze keer ging ik het verstandig aanpakken. Niet te snel, gewoon proberen 30 min te lopen, niet opgejaagd door tempo of afstand. De twee jongens gingen mee. B bleef bij mij. Kon ik praten intussen, want de echten wisten me te melden dat dat nodig is om forceren te voorkomen. N wou vooral tonen dat hij sneller was. En dat was hij. Meer nog, ik was onder de indruk. Van zijn tempo én zijn uithouding! Mijn opzet is gelukt, ik liep 30min, zonder stoppen. Net 4km. Of ik me forceerde, dat weet ik niet. Dat ik het vandaag voel in mijn benen, daar bestaat geen twijfel over…

U begrijpt dat er de rest van de dag niet veel meer werd bewogen, althans niet door ondergetekende. Verassend hoe snel kinderen recupereren. Iets sneller dan dezer verder nog jonge manspersoon. Koken, film en slapen. Dat is, kort samengevat, de rest van de dag.

Deze ochtend mochten we dan vaststellen dat er iemand was binnen geweest vannacht. Iemand had door de benedenverdieping gelopen. Gelukkig was er niets weg. Integendeel. Er werd vanalles achtergelaten. Chocolade in alle vormen, kleuren, formaten en verpakkingen. We maakten dan maar een uitgebreid paasontbijt. Fruitsap, broodjes, spek, eitjes ( echte), bloemen en bloesem op tafel. En daarbij de boodschap: eet maar goed, want tot vanavond krijgt ge niks meer. Papa kijkt koers vandaag. Waarop M repliceerde: er is toch chips? En nootjes? Kaas, salami,….? En zo moest ik weer erkennen dat ik hen steeds minder kan wijsmaken…

Intussen staat de koers op, moeten ze nog 220km fietsen en installeer ik me dadelijk in de zetel. Voorlopig nog met koffie en wat chocolade. Deze namiddag, zo sprak ik af met de kinderen, is papa er even niet. Tenzij voor koersgerelateerde vragen. Eventueel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s