Een driedaagse in Frankrijk. Maar dan dag 1.

Zoals ik al meldde, ging ik recent naar Frankrijk. Ik, de hond f en mijn busje, met huisgemaakt tentje! Ik had als bestemming de streek rond Mayenne. Mij compleet onbekend, maar het werd me een tijd geleden gesuggereerd. Dat is iets voor u jongen, leeg, open, ruim, landbouw, bossen… Tja, volgzaam als ik ben, stap ik in en stuur ik mij, stalen ros zuidwestelijk. 600km liggen op me te wachten. De auto wordt geladen met wat kampeergerief, mijn tentje met magneten, de hond en alle toebehoren, de tank wordt gevuld. Kortom, we zijn er klaar voor. Mechelen Brussel Mons en dan na twee uurtjes…. Frankrijk. Met grenscontrole. Ik voel spontaan de spanning weer die ik als kind voelde wanneer we de grens over gingen. We zijn intussen zo gewend ongehinderd van het ene land naar het andere te rijden, zonder de minste hindernis. Maar die tijd lijkt wel wat voorbij. Vertragen, een versmalling, niet echt blij kijkende agenten,… Het doet toch iets.

Maar goed, ik mag binnen. Ze houden me zelfs niet tegen om te vragen wat ik daar denk te komen doen. Iets ten noorden van Amiens voel ik nood aan een pauze. Geen parking of aire de repos pour monsieur, nee ik verlaat de heerlijke autoroute en zoek een plekje in het veld. Verse baguette naast me, beleg, groentjes… Koffer open, hond eruit, die heeft ook nood aan een pauze. Tijd om te lopen en te crossen. Terwijl ik mijn baguette beleg en een koffietje zet. Om me daarna toch even een dutje te gunnen. Ik heb beslist dat F wel in de buurt zal blijven.

Tweede deel van de rit. Ik wil graag iets ten zuiden van Rouen een slaapplek vinden. Lang leve de moderne tijd. Via een app zie ik dat er een fijne plek is voor campers in het minuscule dorpje Saint Cyr La Campagne. Meer nog, het is recht tegenover het kleinste gemeentehuis van Frankrijk. U begrijpt, dat moet ik zien… Of het effectief het kleinste is, weet ik niet. Dat het heel erg klein is, kan ik niet ontkennen. Bovendien ligt het in een prachtige vallei, La Vallée de l’Oison. Een klein beekje, veel groen, weinig mensen. Daar kan ik wel tegen. Ik installeer me op de parking. Als enige.

Tijd voor de eerste test van het tentje met de magneten. Denk aan een tentzeil met bovenaan en aan de zijkanten magneten ingenaaid. Kofferdeksel open en met de magneten het zeil vastmaken aan het deksel en de zijkant van de auto. Resultaat: de laadruimte en wordt de kamer, het stuk binnen het tentje zorgt voor privacy en een plek om te zitten. Ik moet zeggen: geslaagd. Heel eenvoudig, heel snel en dus heel handig. Er is nog wat afwerking nodig, maar die aanpassingen zal ik pas doen wanneer ik het een paar gebruikt heb. Koken op een gasvuurtje, een wandeling, een pint, een paar hoofdstukken in mijn boek later, zijn we klaar om te slapen. Geen klachten, behalve een.

Koud! Was me dat een koude nacht! Als in… wakker worden van ijsklompvoeten, bevroren vingers,… Blijkbaar was het vooral in mijn hoofd al zomer. Want toen ik tegen 7u opstond, merkte ik dat de ramen van de auto bevroren waren. Geen wonder dat ik t koud had. Het voordeel van die minder goede nacht? Ik heb heel veel uilen gehoord! Twee tassen koffie en een croissant, van de dag ervoor, later, was ik klaar om dag twee aan te vatten. Maar eerst nog even in de zon zitten. Zalig hoe je na zo een koude nacht, extra geniet van de warmte van de zon!

Dag twee. Komt eraan. In verslag twee. Dra. Beloofd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s