Il fait froid dans le Nord!

Dag drie. Batterijen zijn opgeladen. Ik heb zoveel mooie plekken gezien, zoveel begin-van-de-lente mogen voelen, ik kan alleen maar blij zijn. Ik besluit, want het wordt weer stilaan tijd om te gaan vaderen, mijn stalen ros weer noordwaarts te sturen. Maar, vannacht wil ik aan de kust slapen. Ergens in de buurt van Duinkerken, Cap Blanc Nez en ander moois daar in de buurt. Ik vind via de app al snel een plekje dat me aanspreekt. Audresselles, klein dorpje, pal aan de kust. Ik was er afgelopen zomer ook even. Dus, stalen ros, emmène-moi!

Ik vermijd de autoroutes, ik doorkruis Rouen, volg Abbeville. Maar hoe noordelijker ik kom, hoe grijzer de lucht, hoe meer mist, zelfs af en toe wat gedruppel. De herinnering aan de bevroren nacht speelt op. Zou ik wel? Is het niet beter naar huis te gaan? Het mag ook leuk blijven, toch? Ik zoek een plekje weg van de weg, voor een pauze. F ontdekt de omgeving, ik kijk op de virtuele wegenkaart. Naar huis is, kortste weg, nog 3.5 uur. Langs de kust en Audresselles, nog 4 uur. Ik beslis. Ik rij naar de kust en daar zal ik wel zien. Want, zo heb ik beslist, het wordt een heel mooie zonsondergang…

Ik rij binnendoor, kom op plaatsen en in dorpjes waar ik al eens was, ik zie zelfs zo nu en dan de zon. Hoera! Ik ga slapen met zicht op zee… Niets bleek minder waar. Op een half uurtje van de voorziene plek, neemt de mist de wereld over. Ik zie niet veel meer. Al helemaal geen Engeland. En die zonsondergang? Ik begin ervoor te vrezen. Ik bereik veilig en wel de parking. Doe mijn deur open en waai zowat uit de auto. F springt enthousiast uit de koffer om dan, na een paar seconden mij een blik toe te werpen, een blik die ‘ Il fait froid dans le Nord!’. Ik kom tot een instant beslissing. Ik slaap vannacht thuis. Maar eerst, eerst toch even het strand op. Het is voor F namelijk de eerste keer dat ze strand en zee ziet. Ze wordt een klein beetje knetter van de ruimte en rent om niet meer te stoppen. Recht de zee in, bijten in de golven, putten graven zonder naar haar voeten te krijgen, bijten in wier en schelpen, met wat overgeven tot gevolg,… Een feest om op te staan kijken. En als er één voordeel is aan dat slechte weer? Er is niemand op het strand. Ze kan helemaal haar gangen gaan. Uitgelaten ( zij vooral) en gezandstraald (ik) stappen we de auto in en rijden huiswaarts. Antwerpen verwelkomt me met een file op de Ring, Bevel met een warm huis en bedje. Een echt. Kamperen is geweldig, thuiskomen ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s