Helden met ijs

Een kort verslagje van iets van de afgelopen week. Om het weekend in te zetten. Of omdat de zon schijnt. Of kiest u vooral zelf een reden, mocht daar een reden voor nodig zijn.

Nu bijna 14 jaar geleden stierf mijn moeder. Net als zovele anderen aan kanker, na een jaar vechten. Maar goed, dat verhaal, daar gaat het nu niet om. Belangrijk om weten is wel dat ze steeds, en dat mag u letterlijk nemen, een welbepaalde armband droeg. Een kleine gouden armband. Elke dag werd die gedragen. Hoewel er op dat moment nog geen sprake was van de olijke vier die hier nu rondlopen, zei ze me op een dag dat die armband, later, voor mijn oudste dochter zou zijn. U begrijpt dat ik eerst en vooral schrok ( ik, kinderen?) maar ook wel ontroerd was.

Na haar jammerlijke overlijden, kreeg ik dan ook die armband. Ik stak die in een doosje en zocht er, op de verschillende plaatsen waar ik intussen woonde, steeds een goede plek voor. Discreet, maar wel steeds in de buurt. Nu wordt L dit jaar twaalf, zo bedacht ik me ineens deze week. Misschien wel hét moment om haar die armband te geven. Groot worden en zo, u ziet de symboliek erachter waarschijnlijk zelf ook. Omdat ik eraan dacht, wou ik het stuk graag nog eens zien. Ik dus recht naar de plaats waar ik van overtuigd was de armband te zullen vinden. Zevenvoudige hartstilstand. Niets. Geen armband, geen doosje… ik geef toe, ik was echt geschrokken en zelfs wat in paniek.

En wat doet een vadervanvier dan? Na het vloeken, buikpijn krijgen en wakker liggen…? De kinderen inschakelen. Ze kenden het doosje, ze waren op de hoogte van het verhaal. Ze voelden dus ook goed aan hoezeer het op me woog. Ze begonnen alle vier te zoeken. Nadat ze eerst wat horrorverhalen bedachten. Ik denk aan… verloren bij het verhuizen, gestolen, …  Eens die fase door en nadat ik benadrukte dat het zeker hier in huis was, zochten ze. Alle vier. Met enthousiasme. Meer nog, ze vonden!

Waarom ik het ooit op die plek stopte, geen idee. Maar ze vonden het. Dat er daarrond ook brieven en tekeningen aan de Sint lagen, is misschien voor een ander verhaal. Belangrijkste is, alles is er nog. Ook die ene armband. Het raakte me echt en ik heb dat dan ook maar toegelaten en getoond. Even elkaar heel hard vastpakken en merci dank u wel zeggen, het raakte ons allemaal. En wat doet een mens dan? Beloftes maken!

Gevolg: gisteren na school naar t lekkerste ijs uit de streek, de Witte Lelie in Wiekevorst (voor wie er nog nooit was, zeker gaan proeven!). Twee bollen elk, met koekjes en decoratie en alles op en aan. Zelden heb ik met zoveel plezier geld uitgegeven aan ijs.

One thought on “Helden met ijs”

  1. Dag Wimmeke,

    Ik lees je verhalen regelmatig. Ze zijn zo herkenbaar, zo menselijk normaal.
    Hoe is het ondertussen met jou? Ik was zaterdag van plan om even binnen te springen. Ik was op bezoek bij mijn zus, 800 m bij jou vandaan. Maar door de witte wijn, de zon en het goede gezelschap ben ik er niet geraakt. Ooit gaat het wel lukken hoor. Geniet van de pauze in je leven en hopelijk komt de rust je ook helemaal terug inpakken.
    Heel veel warme groeten,
    Myriam

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s