Gij zijt toch iets raar hoor…

Weekend. Met kinderen. Intussen zit het er bijna op. Na een rustige zondag is het misschien wel het moment om terug te kijken en u deelgenoot te maken van de avonturen hier ten huize.

Vrijdagavond wijdden we samen de geupcyclede barbecue in. Ja hoor, ondergetekende is helemaal mee. In de praktijk betekent dit vooral het ingraven van de oude barbecue en die dan omdopen tot vuurschaal. Daar vijf stoelen rond, hout en vuur erin en kijken maar. Opvallend hoe het ene kind dat beter en langer kan dan het andere. Maar wel gezellig.

Zaterdagochtend stond in het teken van de poets. Ik vind dat kinderen gerust hun eigen kamer mogen poetsen. Stof afdoen, stofzuigen, dweilen. Tot ene M spontaan zei, ik wil de ramen ook poetsen. Niet dat het hoognodig was, maar dringend was het wel. Het is, hoe zal ik het zeggen, niet het soort activiteit dat ik meermaals per jaar inplan en uitvoer. Gevolg: zij deed een half raam, was het beu en ondergetekende mocht overnemen. Aangezien ik er dan toch aan begonnen was, heb ik ze maar ineens allemaal gedaan. Best trots, zolang ik niet naar de ramen kijk als de zon er recht op staat. iets met strepen en zo. En het is op dat gezucht ( lap, strepen. Allee lelijke vlieg, van mijn ramen!) dat er plots weerklonk:

Weken kunnen de ramen en al t vuil u niet schelen. En nu grommelt ge voor elk mogelijk vlekje. Gij zijt toch iets raar hoor…

De avond stond dan weer in het teken van B. Nadat ik L oppikte bij haar lief ( ja ook daar begint die miserie, gelukkig wel nog op kindertjesniveau: we  hebben gekust papa, een kein beetje op de mond. Eén keer maar…), aten we snel iets om dan naar het nabijgelegen H op den B sprinten. De dansers van de plaatselijke academie gaven immers een voorstelling, een tweejaarlijkse traditie. Er wachtte me twee uren op een stoeltje, in een erg warme zaal en heel wat dansjes van mensen en kinderen die ik niet kende. Zo egoïstisch ben ik wel, ik zat vooral te wachten op B. Uiteindelijk verscheen zijn klas ten tonele.

Op slag vergat ik alle zweet en geuren van de mensen rond mij. Er stond een blinkend manneke op het podium. Dat is zijn habitat, zo lijkt het wel. Of, zoals ik het hem vanmorgen zei: hadden ze een lamp in zijn neus gedraaid, die had volop licht gegeven! Nog een gemeenschappelijke finale en we mochten onze ster oppikken.  Veel te laat hun bed in, om dan vandaag, naar hun normen, uit te slapen tot half acht. B deze namiddag weer naar het cultureel centrum, de anderen naar de Chiro. En vader, die genoot van een dutje in een heerlijk rustig huis.

Nu rest me enkel nog het versieren van de woonst. B is immers jarig morgen en dat vraagt om vlaggetjes, ballonnen en ander vrolijks. 10 jaar, nu al. Ik rond af voor ik herval in verzuchtingen als het gaat veel te snel, ze worden zo snel groot en ander vrolijks…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s