Klassieker uit de Vlaamsche culturen

Na een periode van stilte, ben ik er weer. De oorzaak van die stilte, is dan ook het onderwerp van het schrijfsel van vandaag.

Hoewel de dagen vaak mooie dingen brachten ( een mooie film in een oververhit cultureel centrum in groot Antwerpen, een uitstap met M, waarover later meer, vaderdag en de bijhorende verrassingen, ook hier krijgt u nog nieuws over), overheerste er toch een zekere donkerte.

Ik beloofde jullie van in het begin al eerlijkheid. Dus dan hoort er ook bij dat het hier geen 100% goed nieuws show is. Is dat bij iemand wel zo, het leven gevuld met enkel vreugde en schoonheid? Ik weet ook niet of ik dat wel zou willen. Hebben we niet af en toe wat duister nodig om het licht meer te waarderen?

Maar goed, de afgelopen dagen waren misschien toch iets te donker naar mijn zin. Vorige zondag was het exact 14 jaar geleden dat mijn moeder stierf. Na een strijd van een jaar, won de kanker en verloren wij haar. Meestal heeft het een plaats in mijn leven, kan ik om met het gemis. Maar die dagen, samen met nog enkele andere in de loop van het jaar, zijn zwaarder, moeilijker, donkerder. Dan ervaar ik extra hoe hard mijn thuis, mijn nest, mijn haven, mee verloren is geraakt. Gooi daarbij mijn huidige toestand – thuis op doktersbevel wegens groot tekort aan energie – en u begrijpt misschien wel dat het minder zonnig was de afgelopen week.

Ik probeer heel erg te kijken naar het mooie, het zonnige, het lichte. Maar dat vraagt energie, dat is momenteel een bijna bewuste activiteit. Waar ik vroeger spontaan het lichte van de dingen zag, vraagt dat nu vaak een bewust zoeken naar. Dat vraagt, zoals gezegd, energie. En laat nu net dat iets zijn dat er minder is. Niet zo makkelijk.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet ongelukkig. Ik word wel gedwongen stil te staan. Te kijken naar wat is. Iets wat ik vroeger vaak vermeed door een ‘kop omhoog en ju vooruit’ houding, door steeds te dromen, te plannen en dingen te proberen. Vind ik het erg? Neen, ik geloof echt dat dit tot iets goed zal leiden. Ik vergelijk mezelf de laatste tijd wel vaker met een Vlaamsche Klassieker, de Marie-Louise van de volksheld Bart Kaell.

Het gaat op en neer, in mijn hoofd en mijn gemoed. Die orkaan, die ben ik aan t doorstaan. Soms is t ongelooflijk heftig, zoek ik een schuilplaats maar is t vooral kwestie van niet te kapseizen. Gelukkig zijn er ook rustige dagen op die zee. Soms nog bewolkt, soms volop zon. Maar die orkaan, die ligt steeds op de loer en overvalt me soms, verrast me in de rug wanneer ik denk dat het ergste nu wel voorbij zal zijn.  Het vertrouwen in de goede afloop, in het vinden van de juiste haven, dat sterkt me, houdt mijn schip recht. Dat, samen met de vier kinderen op dat schip en het vertrouwen van enkele mensen, die ook geloven en voelen dat de haven ergens op me wacht.

Kortom, deze kapitein blijft strijden in de storm, schuilt af en toe en geniet van de mooie dingen die op het pad van de ML komen. Want daar ergens, daar wacht die haven op mij.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s