Tradities zijn er…

De vakantie is intussen een paar weken bezig. Een daarvan mocht ik al doorbrengen met mijn vier kinders. Het is onze tweede vakantie samen in het nieuwe huis, nadat we vorig jaar naar hier verhuisden. En volgens de kinderen zijn er al een aantal ‘tradities’ die in ere gehouden moeten worden. Ik licht u graag even in.

De eerste avond = samen gaan eten, in een nabijgelegen brasserie, aan de Nete. De Boekt, u kent het misschien wel. Let op, we dienen met de fiets te gaan. Anders telt het niet. Probleem is wel dat net die eerste avond de Rode Duivels spelen. We weten intussen hoe het WK is afgelopen, dus daar ga ik niet verder over uitweiden, maar gelukkig waren ze alle vier akkoord. We kijken die avond voetbal, de avond nadien gaan we eten. Zogezegd zo gedaan, we eten de volgende avond lekker en rustig, in een mooie tuin, met fijne gesprekjes en een bijhorende ‘schol, op de vakantie!’

Tweede traditie: een fietstocht. Ze wisten me vorig jaar te melden dat ze wat vaker willen gaan fietsen. Gevolg: ik nam ze mee op een fietstocht van +30 km. Moet ik u nog zeggen dat ze erg goed sliepen die nacht? Dit jaar hield ik het aantal kilometers iets lager, maar plande ik twee stops.

Zondag, iets voor de middag, de fiets op naar Lier. Langs de Nete, heerlijk rustig en veilig. Recht naar de minigolf. We waren er net op de middag en omdat ‘tussen twaalf en een, eet iedereen’, waren we er alleen. Heerlijk. Heerlijk ook om te zien hoe de ene geen moeite heeft om met focus en beheersing te spelen en een ander soms het balletje en of de golfstick wel kon opeten van frustratie. Ik geef bovendien ook graag mee dat ik ‘on fire’ was en met gemak de winnaar was van het spel. Al deden we niet om te winnen.

Terug de fiets op en terug naar de Nete. Over de blitse fietsbrug en richting Nijlen. Over het spoor, onder de spoorweg, langs het water, tot aan de Beemden. Een heel leuke plek, zo leuk dat het er overvol was. We vonden nog een plekje in de schaduw en genoten van heerlijk frisse drankjes. Nog een beetje spelen en dan huiswaarts. 25km in de benen, weer leuke herinneringen erbij. Ja, deze traditie mag ook blijven.

De derde is ons tripje naar de Westhoek. Voor het derde jaar op rij gingen we een paar dagen logeren bij een tante en nonkel, supermensen die ons steeds weer geweldig goed ontvangen. Lekker eten, heerlijke drankjes, nog fijnere gesprekken. En aangezien zij daar al jaren wonen, steeds leuke tips voor bezoekjes en uitstappen in de streek. Zo deden we de afgelopen jaren al: varen in de Clair Marais, Last Post, Zonnebeke, wandelen aan de Opaalkust, fietsen op een treinspoor, Eperlecques,…

Dit jaar bezochten we de Zonnegloed ( opvang van verwaarloosde en of gedumpte exotische dieren), Coming world remember me, Hill 60, Platier d’Oye met bijhorende wandeling op het strand en klimmen in bunkers, Gravelines met boottochtje en een namiddag op het strand. De laatste dag gaan we steeds naar Watou, voor het kunstenfestival. Nog zo een aanrader, ook met kinderen! Steeds weer ben ik onder de indruk van de getoonde werken en teksten. Ik schreef voor een andere site een kort verslag van ons bezoek. Ik copy paste het hier dadelijk onder.

Intussen zijn de kinderen weer bij de mama. Voor twee weken. Altijd even wennen, maar maak u geen zorgen. Ik houd me goed bezig. Al is het maar met het genieten van de rust in huis.

 

Watou 2018

De dag na de Vlaamsche Feestdag trok ik met de kinderen naar Watou. Een klein dorpje in de verre uithoek die we ook wel eens de Westhoek noemen. Sommigen onder jullie kennen het misschien van de heerlijke trippels die er gebrouwen worden, het Hommelbier of ander lekkers. Maar deze keer kwam ik er niet om het lichaam te verwennen, wel voor de geest.

Al vele jaren wordt er tijdens de zomermaanden het kunstenfestival georganiseerd. Drie jaar geleden kwam ik er voor het eerst, ook toen met de kinderen. Ik wist niet goed wat te verwachten, maar al snel werd het duidelijk dat we op een prachtig evenement terecht gekomen waren. En ook dit jaar bevestigden ze weer.

Om elf uur gaat het onthaal open, de kinderen staan klaar. Ook zij kijken er weer naar uit. Onder de 12 jaar is het gratis, dus enkel een ticket voor vader en N. De anderen krijgen weer een boekje met opdrachten, een kaart met de verschillende locaties in het dorp, nog wat aanwijzingen en we kunnen op pad.

We trekken samen van huis tot huis, naar de hoeve, de schuur, de brouwerij ( wat een rare geur hier papa!), het park, zelfs in de kerk worden we verwacht. We zien beelden, installaties, foto’s, video’s, er klinkt muziek, er hangen prachtige teksten. Soms kijkt een van hen heel verbaasd ( moeten we sit mooi vinden, papa?), andere werken raken hen echt. Dan worden ze stil, blijven even staan, je ziet de ontroering. Sommige kamers zijn zo mooi versierd dat ze enthousiast foto’s nemen en nu ook thuis zulke kamer willen… ( mocht u gaan, je kan deze kamer terugvinden in het huisje naast de parochiezaal, u zal snel merken wat ik bedoel!)

Ook de typische vraag ‘is dit nu kunst papa?’ komt uiteraard aan bod. Ik weet dat ook niet, waarschijnlijk wel. Wat maakt het tot kunst? Ik snap het niet allemaal hoor papa… Die vragen vind ik zo mooi. Ik geef hen dan ook graag mee dat je kunst niet hoeft te begrijpen. Wat jou raakt, is voor een ander misschien een doodgewoon iets. En omgekeerd. We waren er met vijf, ik ben er zeker van dat ieder van ons het anders beleefde.

Wat ons betreft, wij komen terug in 2019. En u, u raad ik aan het zeker ook eens te bezoeken. Ook als de kinderen klein zijn. Neem hen mee, toon het hen, laat hen rennen tussendoor en beloon uzelf nadien met een van de vele lekkernijen van de streek. Spreek wel vooraf even af wie naar huis rijdt…

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s