Tradities zijn er en komen er.

Wie me persoonlijk volgt op het blauwe sociale netwerk, weet dat we hier de afgelopen dagen een aantal tradities, verse en al iets meer belegen, in stand hielden.

De eerste gaat al een tijdje mee in de familie. Steeds als een van bompa’s kleinkinderen de leeftijd van 10 jaar bereikt, schenkt hij hen een luchtballonvaart. Het begon nu bijna 7 jaar geleden met de intussen bijna 17-jarige kleindochter S. Sindsdien ging er wel bijna elk jaar een kleinkind de lucht in. Hier mochten N en L er al van genieten. Dit jaar was het de beurt aan B. 10 geworden in de maand mei, was het nu aan hem. We stegen op in Meeuwen en hingen een uur lang in de lucht, tot wel 1400 meter hoog. Ik geef gaarne toe dat ik dat hoog genoeg vond, meer nog, een beetje lager vond ik ook nog steeds ok. B was opvallend stil. Niet uit angst, wel omdat hij onder de indruk. Het stijgen, de wind, de geluiden en, hoger, de stilte. Zwaaien naar mensen daar ver beneden, reeën die uit de mais vluchtten, het quasi onbeperkte zicht op de wereld… Blij dat we er weer bij mochten zijn.

Een andere traditie, is de ochtendwandeling. Sinds een paar jaar probeer ik hen een keer per zomer, erg vroeg uit hun bedjes te krijgen om aan de Nete te gaan wandelen. In het ochtendgloren. Voorbije zondag stonden we om 6 uur op en begonnen we om half zeven aan een wandeling van ongeveer 9km. Opnieuw de rust en de stilte, zeker in het begin toen ze nog niet echt wakker waren. Maar al snel waren ze weer volledig in form en kwetterden en liepen en lachten ze voluit. Ook de hond genoot. Al hoorde ik ook een van hen zeggen ‘ wel jammer dat het niet echt donker meer is’… Het klonk in mijn oren als een uitdaging.

Daaruit ontsproot wat een nieuwe traditie mag worden. We stonden vanmorgen op om 5u. Geloof me, het was nog donker. In een rugzak wat bananen en koeken, schoenen en trui aan ( de eerste keer sinds lang…) en weg. Om half zes stonden we weer aan de Nete en volgden ze oostwaarts, naar de opkomende zon. Aanvankelijk nog met een lampje op ons hoofd maar al snel merkten we dat t lichter werd. We stopten vaak om te kijken. De ene boom leek wel een reus, de andere een clown, daar nog een vleermuis, hier al de eerste eenden, zelfs een vos kruiste even ons pad. Zo stapten we gedurende twee uur langs het water. Tot ineens de zon boven de bomen kwam. Zo mooi om op die manier aan de dag te beginnen. Mag ik u aanraden het ook eens te proberen? Beloon uzelf extra met een tas verse koffie en een xl ontbijt. Dat maakt het misschien nog net ietsje leuker.

Een ander iets dat we nog gaan doen? Slapen op vreemde plekken… zo brachten we, neen, ik moet eerlijk zijn. Zo brachten ze een nacht door op de trampoline. Luchtmatrassen uit de tent, kopkussen en slaapzak mee. Heerlijk om zien hoe spannend ze dat vonden. Ik zat er aanvankelijk naast nog wat te lezen. Dat had tot verrassend gevolg dat L in haar slaap een gesprek met me begon. Dat was eerder verrassend. Uiteindelijk sliepen ze allemaal beter dan ik verwachtte. Meer nog, pas tegen negen uur kwam B uit zijn bed. Misschien een aanrader voor ouders die, net als ik, kinderen hebben die altijd vroeg wakker zijn?

Kortom, de week bij papa is weer bijna voorbij. We deden geen uitstapjes maar ik durf toch denken dat ze weer heel wat nieuwe fijne herinneringen hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s