Schilderen

Een jaar en een half. Zo lang wonen we nu al in ons nieuwe huis. Een plek waar we graag vertoeven, waar we met plezier de dagen doorbrengen. Ook al veranderden we niets toen we er kwamen wonen. Dezelfde lelijke kleuren nog op de muren van de slaapkamer (denk bijvoorbeeld aan zwembadblauw…), het foute maar net niet genoeg foute behang in de leefruimte… Het is onmogelijk het niet te zien, maar het stoorde me nog niet voldoende om er iets aan te doen.

Maar nu, ten aanval! Gedaan met zwembadblauwe muren, grasgroene wanden en knalrode randen. We gaan voor wit, gebroken wit, om exact te zijn. Morgen is het zover. Een vriend komt me helpen, een vriend met twee rechterhanden en  kennis van zaken. Het zorgt voor evenwicht…

Kamers zijn redelijk leeg, plastiek om af te dekken ligt er, de verf roept elke dag een beetje luider… We zijn er klaar voor! Ik hoop u binnen drie dagen te kunnen melden dat alles vlot verliep en er geen verfpotten omver gelopen werden. Voor de zekerheid, hebben we werken gepland in een week dat de vier bronnetjes van vreugde bij hun mama zijn. We willen het lot immers niet tarten… toch?

Symbool

Herfstvakantie. Ze zit erop. Het is weer voorbij, het echte leven klopt alweer zachtjes op de deur. Morgen ieder weer naar school. Voor allen was het een fijne en ontspannende week, enkel de zevenjarige M deed meer dan enkel genieten. Zij werd ziek. Een of ander virus dat in huis geslopen was en hier een slachtoffer koos in onze kleinste, ook wel eens baby genoemd.

Hoofdpijn, keelpijn, koorts, traag,… Ja, we kregen de hele lading. Om toch zeker te zijn van voldoende aandacht, herhaalde ze vaak genoeg a) dat ze ziek was en b) dat ze toch ook wel buikpijn had. Waarom buikpijn?

Omdat vader geen zin heeft om braaksel op te kuisen, wordt er bij het uitspreken van het woord buikpijn al snel een kom gegeven. Om in te braken, indien nodig. Alles liever dan sappen en brokken op te rapen, dat begrijpt u wel.

Maar blijkbaar is een kind in dit huis niet echt ziek, als er geen kom aan te pas komt. Ook al at ze goed, dronk ze voldoende en was er helemaal geen buikpijn als er dessertjes tevoorschijn kwamen. Toch, toch moest en zou de kom overal mee naartoe. Want ten huize S is niet het rode kruis een teken van ziekte, nee. Het symbool van de zieke is de kom.

Hier laat ik je los… alvast een beetje.

N, bijna  13 jaar. Vader wordt verrast door de vraag, een paar weken geleden. Papa, mag ik met vriendin M naar een groot pretpark in de Kempen? U kent het wel, opgericht door de legendarische Vlaamse zanger BS. Op stap dus, met een vriendin, zonder ouders of andere grote lieden. Als in, alleen, zonder toezicht.

Eerste reactie was, ik zal eerlijk zijn: Nee, daar is papa niet klaar voor. Maar goed, een mens denkt nog wat langer na, praat met andere ouders, informeert bij de mama,…. En stilaan stuur ik mijn idee bij. Wat kan er gebeuren? Er zijn overal mensen die kunnen helpen. Ze kunnen bellen. Ze worden groot, ze moeten leren hun plan trekken,… allemaal argumenten die, vooral mezelf, moeten overtuigen dat het wel ok is. Want eerlijk, waarom zou hij het niet mogen? Dus…

Het antwoord luidde uiteindelijk: ok, ge moogt, maar ge regelt alles zelf. Jullie organiseren en ik zal helpen waar nodig en mogelijk. Zelden zag ik een puberhoofd zo hard nadenken, alles regelen, puzzelen. Ik zou hen brengen, de terugrit was ook geregeld. Korte onderhandelingen nog over de financiële kant van het verhaal en alles was, op papier alvast, in orde! Tijd voor de praktijktest…

Die ochtend… N staat op om zeven uur. Hoewel we afspraken pas tegen half tien te vertrekken. Hij gaat spontaan douchen, fietst naar de bakker, brengt zelfs brood mee voor ons! Meneer smeert zijn sandwiches en is klaar voor vertrek om… 8u15… Waar komt die ijver plots vandaan? En belangrijker misschien, waarom is die er nooit als het gaat over school, musea,…? En vader, die staat erbij en kijkt ernaar. Nadat die door een fluitende puber uit zijn bed gezet werd.

Hoe de rest van de dag verliep? In het pretpark, geen idee. Ik kreeg enkel om het uur een bericht met de boodschap ‘ik leef nog’. N kwam thuis tegen 18u, uitgeput maar laaiend enthousiast. En vader, die was vooral blij dat de hele kudde weer veilig thuis was.

Kazerne Dossin

Maandag, 30 okt. 17. Vader besluit de twee oudsten mee te nemen op een educatief bezoek. N, 13 jaar en L, 11 jaar. Tijd om hen onder begeleiding te tonen welke gruwel er zich nu bijna 80 jaar geleden afspeelde in Europa.

Belangrijker nog, ik wil hen ook tonen hoe vandaag veel gelijkaardige dingen gebeuren die toen geleid hebben tot de vreselijkde jaren. Want, eerlijk, ik ben soms bang. Bang dat onze kinderen, de generatie die nu nog onschuldig door het leven huppelt, wel weer oorlog gaan kennen. Van dichtbij. Alleen al die soldaten op de straten, het beleid van angst, het nieuws dat vol zit van vreselijke verhalen, aanslagen ginder, verdronken vluchtelingen,… Akelig.

Waar doe je goed aan? Hen afschermen? Filteren en kaderen, daar geloof ik wel heel erg in. Maar daar komt het internet dan weer tussen. Ze hebben volop toegang tot alle info ter wereld, ze kunnen steeds op zoek naar meer info, meer beelden, meer meningen… Dan ben je als ouder niet altijd in de buurt om te kaderen en te filteren.

Dus… de auto in, naar Mechelen. Een bezoek aan de kazerne Dossin, althans toch het musem. Want in de eigenlijke kazerne zijn nu appartementen. Er is een heel spel uitgewerkt voor kinderen van de lagere school, gebaseerd op het verhaal van ene Simon, een 11-jarig jongetje dat ontsnapte uit de trein en dus heel wat kon navertellen. Zoek de schatkisten, open ze en lees/doe wat er in staat. Dat is heel kort het concept.

Eerlijk gezegd, viel het een beetje tegen. Dat spel toch. Waar ze het laten uitschijnen dat het verhaal van Simon de leidraad is, kom je die enkel tegen in de eerste twee kistjes. Daarna komen andere opdrachten, boeiend wel, maar de N en L gaven duidelijk aan dat ze het toch teleurstellend vonden dat ze verder niets te weten kwamen over hun leeftijdsgenootje.

Het museum zelf dan…. Indrukwekkend. Ondergetekende sliep er slecht van. WO II is een periode die me al langer interesseert dus op dat vlak leerde ik weinig nieuws, ondanks de veelheid aan informatie. Heel confronterend waren wel alle getuigenissen, van overlevenden, uit dagboeken, verhalen,… De horror werd heel erg tastbaar. Ook de link met vandaag werd duidelijk gelegd, dat alleen al verdient een spreekwoordelijke pluim.

Wat me misschien wel het meest geraakt heeft, is de propaganda van de jaren 30. Leuzes, spreuken, cartoons, boekjes, betogingen,… Het kon allemaal net zo goed vandaag in de kranten staan… Enkel het woord Joden vervangen door Moslims en klaar… Heel erg akelig!

Ik wou hen graag tonen hoezeer een of enkele personen een massa kunnen beïnvloeden, hen leren kritisch te zijn, niet alles klakkeloos te geloven, niet zomaar de massa, de meerderheid, te volgen… Hier kunnen ze zien tot wat dat kan leiden. Is mijn missie geslaagd? Ik weet het niet. Ik hoop het nu en later te zien in hun leven en hun openheid naar de spreekwoordelijke ander. Maar een aanrader is een bezoek zeker, als je bereid bent enkele stevige ‘kletsen in het gezicht’ erbij te nemen.

Gelukkig kan je afronden op het bovenste verdiep. Daar kan je op het terras een frisse neus halen, de wind je hoofd laten leegblazen, even stilstaan en genieten van het prachtige zicht op een mooie stad. Tenzij je, net als de 13 jarige N, hoogtevrees hebt…

Alle praktische info op https://www.kazernedossin.eu/NL/

 

Vakantie, rust…

Vadervanvier.

Ik. Ik ben vader. Vader van vier. En zoals beloofd, deel ik graag mijn belevenissen met die vier bronnetjes van vreugde. Kleine uittreksels, het leven zoals het is.

Het is bijna vakantie. Het is tijd. Voor de kinderen en voor mij. De ochtenden gaan wat trager, de dagen lijken wat langer te duren. Intussen gaat het leven voort. Het oudste kind moet leren, de anderen moeten huiswerk maken. Hobby’s gaan ook gewoon voort aan het normale tempo. We blijven voetballen, dansen, paardrijden. En vader, die moet koken, poetsen, werken, rijden, plannen…

Maar, ze nadert, met rasse schreden. Morgen begint het, een hele week vakantie, tijd, ruimte. Tijd voor leuke dingen, ruimte voor niets. Hoewel…

Plannen worden gesmeed, vrienden gebeld, websites geraadpleegd. We gaan samen poetsen, naar de Efteling, uit eten, naar Mechelen, kind 1 naar Bobbejaanland met vrienden, de boekenbeurs, een feest…. Heerlijk, die zee van tijd, de eindeloze ruimte.

Als dat geen vakantie is.

Vroege ochtenden

Vadervanvier.

Ik. Ik ben vader. Vader van vier. En zoals beloofd, deel ik graag mijn belevenissen met die vier bronnetjes van vreugde. Kleine uittreksels, het leven zoals het is.

Een ochtend, voor de school begint. Wekker om 06.15. Kinderen hebben geen wekker nodig. De afspraak is gekend: voor 06:00 komt er niemand uit zijn bed, tenzij het huis in brand staat. Of je moet naar het toilet, dat mag ook. Goed, u begrijpt me wel.

Mijn wekker gaat. Ik open een oog, dan het andere. En wat blijkt, op dat kwartier is 75% van de vier klaarwakker, aangekleed, gewassen, klaar voor actie. Meer nog, ik word al eens wakker met de blik van een kind op mij gericht. En als alles mee zit, fluistert er een stemmetje… papa… papaaa. Papa. Uw wekker gaat. Dank, kind, dank. Ik had het ook al gehoord.

Op datzelfde moment denkt een vadervanvier ook: heerlijk, kinderen die vinden dat vader nog een held is, die volgaarne hun vader nog willen zien voor die vrolijk fluitend zijn fiets bestijgt en schoolwaarts fietst.

Want intussen ligt op die 25% elders nog te slapen, klaar om de wekker te negeren en te wachten op vader de held die met aandrang verzoekt het warme nest te verlaten. Maar wat zo een puber vaak niet weet, is dat diezelfde vader die met aandrang en ernst in de stem verklaart dat het nu wel echt hoog tijd is, vaak nog even stil staat naast het bed en zijn blik op zijn puberende kind richt en dan fluistert….. kind. Kiiinnndddd…. Uw wekker gaat.

 

Dit ben ik ook

Ik. Ik ben een vader van vier. Maar deze week ben ik meer leraar dan vader.

Leraar van 24 kinderen in een zesde leerjaar.

U kent ze waarschijnlijk wel, die wezentjes die het ene moment denken dat ze klaar zijn voor de grote, echte wereld. Maar laat het even donker zijn of vraag hen iets te doen dat ze nog niet deden… Gaat ge mee? Mag ik een handje?

U kent ze wel…. Het ene moment liggen ze wakker van de wereld die gaat vergaan, volgens YouTube toch? Tien minuten later is het vreselijk dat een ander zomaar tegen hun bal trapt. Ja u leest het goed, zomaar, hun bal!!!

U kent ze wel… eerst zijn ze kwaad omdat ze nooit iets mogen, niets krijgen, hun vrienden veel coolere en modernere ouders hebben. Een paar uur later, liefst wanneer u net diep ligt te slapen, aan uw bed staan omdat ze akelig gedroomd hebben en liefst dicht tegen u willen slapen. En dat eindigt meestal met een kind dat 80% van het bed inneemt, terwijl de gelukkige ouder(s) helemaal op het randje mogen…

Wel, met dergelijke vrolijkerds, mag ik elke schooldag werken! Daar ben ik erg blij om, trots op. Een hele verantwoordelijkheid, maar ook een hele eer.

Over die beide kanten van mijn leven houd ik u graag alhier op de hoogte.

Vadervanvier

Meestervanvier