Dit ben ik ook

Ik. Ik ben een vader van vier. Maar deze week ben ik meer leraar dan vader.

Leraar van 24 kinderen in een zesde leerjaar.

U kent ze waarschijnlijk wel, die wezentjes die het ene moment denken dat ze klaar zijn voor de grote, echte wereld. Maar laat het even donker zijn of vraag hen iets te doen dat ze nog niet deden… Gaat ge mee? Mag ik een handje?

U kent ze wel…. Het ene moment liggen ze wakker van de wereld die gaat vergaan, volgens YouTube toch? Tien minuten later is het vreselijk dat een ander zomaar tegen hun bal trapt. Ja u leest het goed, zomaar, hun bal!!!

U kent ze wel… eerst zijn ze kwaad omdat ze nooit iets mogen, niets krijgen, hun vrienden veel coolere en modernere ouders hebben. Een paar uur later, liefst wanneer u net diep ligt te slapen, aan uw bed staan omdat ze akelig gedroomd hebben en liefst dicht tegen u willen slapen. En dat eindigt meestal met een kind dat 80% van het bed inneemt, terwijl de gelukkige ouder(s) helemaal op het randje mogen…

Wel, met dergelijke vrolijkerds, mag ik elke schooldag werken! Daar ben ik erg blij om, trots op. Een hele verantwoordelijkheid, maar ook een hele eer.

Over die beide kanten van mijn leven houd ik u graag alhier op de hoogte.

Vadervanvier

Meestervanvier

 

Ik en wij

Ik. Ik ben vader. Vader van vier. Vier prachtige kinderen, vier bronnen van vreugde, gelach en pret.  Maar ook van zorgen, stress, discussie. Er lopen hier twee jongens rond, eentje van 12, bijna 13, eentje van 9. Het zal u verbazen, maar de andere twee zijn meisjes. 11 en 7 jaar, zolang huppelen zij al rond in mijn leven. Buiten ons vijf, is er nog een hond, een Duitse Herder pup van 6 maanden. En zo nu en dan komt de kat ook nog eens naar huis.

Ik. Ik ben ook onderwijzer. Meester van het zesde leerjaar. U weet wel, die man die zorgt voor discussies over huiswerk en toetsen, maar hopelijk ook voor leuke verhalen uit de klas.

Ik. Ik ben ook nog meer. Maar daarover later meer.

Na mijn scheiding, pijnlijk maar uiteindelijk vriendschappelijk, sta ik er, als vadervanvier, halftijds alleen voor. Ik beken, het was niet altijd makkelijk. Nog steeds niet. Maar ik probeer het wel steeds leuk te maken. Veel praten, lachen, uitstapjes, reizen, spelen… En wonder o wonder, vaak lukt het ons!

Weerwerk krijg ik ook, u mag gerust zijn. Zei ik het al, een zoon van bijna 13, een dochter van 11? De draaiende ogen, de zuchten, de ‘ik ben nu heel druk bezig met allemaal keibelangrijke dingen op het wereldwijde web…’ blikken, …. Ik ken ze intussen steeds beter. Oja, nog eentje: och papa, gij begrijpt dat toch niet… Klinkt het u bekend in de oren? Wel, het is van al deze avonturen, want laat ons eerlijk zijn, dat zijn het, van al die avonturen hou ik u hier graag op de hoogte.

Ik groet u, genietend van het leven zoals het is, vadervanvier.