Een mijlpaal in het leven

 

N, intussen 14 jaar. Meestal blijde deelnemer aan het leven van een derde middelbaar, fervent ogendraaier en het centrum van zijn wereld. Zij die een gelijkaardig wezen in huis hebben, weten vast wel wat ik bedoel. Gelukkig zit er nog steeds die fond van zachtheid, gevoeligheid en empathie. Maar dat is als 14 jarige jongeling niet echt waar je het meest mee scoort. Scheren daarentegen, dat is dan weer wel zoiets.

Omdat N al een hele tijd vragende partij was om zich te mogen scheren, besloot de goedheilig man in december een scheerset te brengen. Vreugde alom. Klein technisch probleem wel. Wat scheer je als alleen de 14jarige een snor ziet onder zijn neus? Vooral dan als je je hoofd onder een bepaalde hoek naar het licht tilt…

Geduld dus. Al heeft hij wel de pech het geduld-gen van zijn vader te hebben gekregen. Een gen zo klein dat de andere genen het spottend lilliputter noemen… wekelijks kwam dus de vraag: nu wel he papa, nu ziet gij t toch ook he? Iedereen zegt het, ik moet me scheren, het is geen zicht. Ze zeggen zelfs dat ik een pornosnor heb. Ik laat dat laatste aan uw eigen verbeelding of kennis ter zake.

Tot voor kort, stilaan kreeg de schaduw onder de neus een meer driedimensionaal karakter. Ik voelde zelfs enige harigheid. Hoog tijd dus voor een gedroomd zoon-vadermoment. Zaterdagochtend, de anderen uit de badkamer gejaagd. Zijn muziek aan ( er is nog werk aan zijn muzieksmaak… maar dat is voor een ander schrijfsel), scheerset uitpakken, de eerste instructies volgen al snel. Warm water is altijd beter, scheerschuim eerst op de handen spuiten, beetje uitwrijven en dan pas aanbrengen op de te scheren zones,… zo deed ik het in mijn pré-baard fase en zo leer ik het hem. Met ogen blinkend van trots, licht trillende hand en een smile tot achter zijn oren, begon hij eraan. Voorzichtig, zachtjes, met elke beweging een beetje dapperder tot de hele snor verdwenen was… het doet iets met een mens, zowel de zoon als de vader. Jarenlang lijkt dit een heel veraf moment en nu plots staan we samen in de badkamer de eerste scheerbeurt te beleven….

Belangrijke fase bij het scheren: alles even afspoelen en wegleggen, misschien wel het moeilijkste voor N. Daarna klonken de woorden “allee, morgen terug he papa!” Geduld…

Red de wereld, eet een ijsje.

Einde maart. Mijn laatste update is al een hele tijd geleden. Lang geleden. Veel te lang geleden. Ik heb het, hoera voor het leven als zelfstandige, verrassend druk gehad de laatste weken. Een droom als beginnende ondernemer, niets om handen hebben zou erger zijn. Maar ook een aandachtspunt. Ik nam me voor me niet volledig te laten meeslepen in de drukte van het leven. Vandaar, vandaag…

Een mooie zaterdag, de zon schijnt, de eerste bloemen staan in de tuin, blaadjes krijgen terug bomen,… Het signaal voor Vlaanderen om alle tuingerief boven te halen: gras maaien, verticuteren, krabben tussen de steentjes, snoeien en snijden, auto’s wassen, u kent het vast wel.

Maar niet ondergetekende. Ik beken, ik had ook dergelijke plannen. Ik zou de tuin onder handen nemen, na heel wat maanden verwaarlozing. Maar wat lees ik? Laat de tuin verwilderen en red het klimaat? Stop met maaien en geef bijen, vlinders en andere vrolijkerds kans op bestaan? Wie ben ik dan om dergelijke oproepen te negeren… als ik op die manier de wereld kan redden, neem ik die rol graag op me. Een haalbare manier van superheld zijn, zo zie ik het graag.

Gevolg: we zitten met zijn allen in de niet gemaaide tuin, onkruid in het gras, voeten en tenen die gestreeld worden door datzelfde gras, een boek, een laptop om deze tekst te maken en straks, straks halen we een welverdiend ijsje. Aja, wie de wereld redt, verdient wel eens een extra.

Welkom in een nieuwe wereld

Terwijl het hele buitendenker-verhaal, stilaan groeit en groter wordt, zorg ik op een andere manier voor mijn inkomen. Hoe mooi de toekomst voor buitendenker ook lijkt, ik ga niet tot dan geen boterhammetjes eten. Dus zocht en vond ik een job die ik mooi kan combineren en als freelancer kan doen.

Ik geef weer les. Nu niet meer aan kinderen, wel aan volwassenen. Volwassenen van allerlei achtergronden en oorsprong ( Brussel, Rwanda, Libanon, Frankrijk, Afghanistan,…) die, gestuurd vanuit het werk, Nederlands willen leren. Ik geef toe, een heel fijne job. Én een mens komt zo nog eens ergens.

Ik mocht al enkele dagen in de ochtend de trein pakken naar Brussel, onze mooie hoofdstad. De trein uit Lier, naar Brussel –Centraal en dan even te voet naar de Wetstraat. Mooie wandeling trouwens, voorbij het parlementsgebouw, door het park, langs het koninklijk paleis, de Amerikaanse ambassade,… Een eerste deel van het nieuwe leven.

Maar wat me het meest verbaast…

Als ik in de ochtend, zo rond 8u20, Brussel treingewijs binnenrijd, valt het me op hoe al die glazen torens zich vullen met mensen. Mensen die vanuit het hele land naar Brussel treinen, rijden, fietsen, steppen,… om daar een hele dag achter hun computer te kruipen en niets anders te doen dan achter hun computer te zitten. Honderden, duizenden mensen die een hele dag aan hun bureau zitten en bepaalde papieren/formulieren ontwerpen, invullen, verbeteren, aanpassen, wijzigen… Om dan daarna weer huiswaarts te gaan en de dag nadien hetzelfde te doen.

En versta me niet verkeerd, ik heb daar geen oordeel over. Ik stel alleen vast. Een hele economie die draait op administratie, registratie en andere –aties. Een hele economie die draait op formulieren, regels en papierwerk, afgeprint en geklasseerd in kilometers kasten of virtueel gestockeerd in een elektronische wolk. Ik vind het fascinerend. Zodanig boeiend, dat ik moeite moet doen om tijdens mijn lessen, in een van de vele glazen torens in Brussel, niet de hele tijd aan het raam te staan en met grote ogen naar deze wereld van papier te kijken…

 

Het leven loopt weer. Maar wel wat anders…

De eerste school- en werkweek zit er weer op. Het leven krijgt weer ritme, na de drukte van de kerstvakantie. Ben ik de enige die dat precies niet echt vakantie vindt? Feestjes links en rechts, een uitstap op tijd en stond, een jumping, een verjaardagsfeest en zo kan ik nog even verder gaan…

Al die verschillende festiviteiten brengen dan nog eens elk hun spanning mee ( een jumping op de manege werd spannender beleefd dan een gemiddeld olympisch tornooi, om maar een voorbeeld te geven…) U begrijpt dan waarschijnlijk wel dat ik besloot de laatste zondag de deur letterlijk en figuurlijk op slot te doen, de telefoon uit te trekken( ja ik heb nog zo een toestel), alle andere toestellen vlogen de hoogste kast op… Even geen prikkels, even geen gedoe, even niet…

Het leven hernam op maandag. Boekentassen maken, brooddozen vullen, fruit in doosjes, alles voorafgegaan door een ontiegelijk vroege wekker. Kinderen terug naar school, terug het ritme en tempo van het leven zoals het is, schoolweek.

Voor mij was het een beetje bijzonder. Ik besloot al een hele tijd geleden het onderwijs achter me te laten en op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging. Aangezien ik de job die ik graag wou, niet vond, besloot ik ze maar zelf op te starten. Gevolg: 2019 is het jaar van de heropstart van mijn leven als zelfstandige. Ik ga u hier niet lastigvallen met het wat en het hoe. Dat kan u indien gewenst, lezen op www.buitendenker.be Ik heb er in ieder geval heel veel zin in. En ik vind het spannend. Schrijven blijf ik doen, dat doe ik ook veel te graag. U bent dus nog niet van mij van af!

Mag ik jullie, ten slotte, nog een mooi 2019 wensen? Met een blik die kijkt naar het mooie, die gelooft in kansen? En veel kracht, kracht om de tegenslagen die elk jaar toch  weer komen, zo goed mogelijk aan te pakken en te verwerken!

Liefste N, L, B en M

Aan het begin van het nieuwe jaar

Sta ik weer met mijn briefje klaar.

Ik wens mezelf 365 dagen

Zonder zagen

Ik wens jullie 52 weken

Waarin we heel fijn en open spreken

Ik kijk terug op 12 maanden

Waar we goed onze weg baanden

 

Tot zover reikt mijn poëtische gevoel van de dag.

Wat ik jullie wil zeggen?

Een echte en oprechte dank u is het eerste waar ik aan denk. Sinds de scheiding nu een aantal jaren geleden, werd ons team alleen maar sterker. We zoeken onze weg, lachen, ruziën, spelen, praten, discussiëren en alles wat er bij het team hoort. Maar steeds vanuit de warmte die we bij elkaar vinden.

Een ik zie jullie graag is hier ook echt op zijn plaats. Ik zie jullie graag om wie jullie waren, zijn en zullen worden. Ik zie jullie graag om wat jullie doen, wat jullie zeggen, hoe jullie ieder op zijn of haar eigen manier in het leven staat.

Jullie zijn toppers, dat past zeker ook in een brief als deze. De ene voetbalt, sommige rijden paard, ballet staat ook wekelijks op de planning. Jullie worden groot, zelfstandig, plantrekkers. En zo nu en dan, zet ik me even opzij en zie ik dat het goed is.

Lieve vier, ik wens jullie een prachtig jaar, wij met zijn allen. Ieder apart. En in elke andere combinatie mogelijk, vrienden en familie betrekken we er ook bij. Een jaar met veel nieuws en veel vertrouwds, veel warms en niet te veel van het onvermijdelijke kouds.

Laat het zorgen maken maar aan mij, daar heb je ouders voor. En als je er toch hebt, praat dan maar. Met mij, je mama, je vrienden,… iemand van wie je denkt dat die je kan helpen. Je hebt ouders die veel van je houden, wat het leven ook brengt.

1 januari 2019

Papa

 

Schaatsende scouts

Gisterenavond was het een beetje feest. Tijdens de examenperiodes organiseren de scouts activiteiten op zaterdagavond. Zo kunnen de studenten een hele dag studeren ( de mogelijkheid is er… ) en ’s avonds ontspannen. Dat laatste gaat meestal beter.

Ik had aan de leiding laten weten dat ik wel wou rijden, L zocht en vond twee vriendinnen die mee zouden zorgen voor een volle auto. Vooraan in de auto, ik, B en M. Achteraan L en haar twee vriendinnen. Het was een openbaring, zo drie kwetterende pubermeisjes op een rij. Onderwerpen vlogen in compleet willekeurige volgorde rond, meningen werden geuit en bijgesteld, flexibeler dan goed gesmeerde windmolen in een zuidwesterstorm. Ik vroeg aan M, nu nog een heerlijk onschuldige 8-jarige of zij later ook zo zou worden. Het geruststellende antwoord ‘nee papa’ volgde al snel. Gelieve me deze illusie nog even te gunnen.

Fast forward naar 21u. Ik sta te wachten aan de uitgang, zie drie blije gezichten buiten komen en laad al dat jeugdig geweld in de auto. Op weg naar huis herneemt het gekwetter op de achterbank al snel, nu de avond en vooral de andere schaatsers besprekend. Ik focus me op de twee vooraan ( achteraan gaat het me te snel…) en krijg een paar heerlijke reacties:

B: het was disco –schaatsen. Die muziek was wel leuk, maar die lichten en knipperende spots, das best vervelend.

M: er waren er ook he papa, die waren de hele tijd aan t kussen. Dan kunt ge beter niet komen schaatsen, denk ik dan. Dat begrijp ik echt niet… schaatsen is zo leuk…

B: en op de banken zaten er ook de hele tijd te gsm’en. Blijf dan thuis he, uw zetel zit beter dan die banken…

Ik had het moeten opnemen, opdat ik het later, als zij in de hang- en kusfase komen, het nog eens kan afspelen. Maar nog liever zet ik de tijd nog even stil en wil ik graag dat ze zo nog even blijven. Dat het snel gaat, zie ik vandaag nog maar eens. N viert vandaag zijn 14e verjaardag. 14. Veertien. Mag het even minder snel gaan?

Een ei… ik moet het kwijt

Ik denk dat velen onder ons met eenzelfde ei zitten. Ik hoop het ook een beetje. Hoe lang gaat dat politieke spel nog duren?

Het klimaat: waarschuwing na waarschuwing wordt gelost. Wij, brave burgers, betalen ons blauw aan brandstof, mogen de steden niet meer in met de auto, moeten sorteren en zakken kopen, betalen voor het afval dat we in huis halen en weer buiten zetten. En versta me niet verkeerd, ik doe dat, geen probleem. Al kan ik me wel opjagen over het hele dieselverhaal. Eerst iedereen in een diesel steken en dan, hup, taksen omhoog…. Vive la Belgique…

Zondag liepen er 75000 mensen door Brussel. Wij willen actie, neem onze zorgen ernstig, ga echt aan de slag. Heel de politieke wereld kijkt goedkeurend toe, om dan per privévliegtuig naar Polen te vliegen en ambitieuze klimaatplannen, die verder gaan dan enkel burgers maatregelen opleggen, vrolijk af te keuren… Gevolgd door een oorverdovende politieke stilte… Geen van onze vier (!!!) klimaatministers wou reageren, tenzij om naar de ander te wijzen als schuldige.

Is het allemaal zo eenvoudig om industrie, luchtvaart en god weet welke sectoren maatregelen op te leggen? Waarschijnlijk niet. Deels omdat die sectoren een grote lobby hebben en onze politici bang maken: we verhuizen en nemen de jobs mee, we zetten iedereen op straat,…. Maar waarheen verhuizen als er Europese afspraken zijn, als er globale afspraken gemaakt worden? De bevolking daarentegen, tja, wij grommelen eens en zijn te druk bezig met rondkomen. Bekijk de stijgende armoedecijfers eens…

Het is een prachtig initiatief, die Warmste Week. Maar toch is het vreselijk dat er zoveel noden bestaan waarvoor vrijwilligers de oplossing moeten bieden. Kinderen met honger in de klas, mensen met een beperking die jarenlang moeten wachten op hulp, dierenbescherming die moet overleven op schenkingen en giften,… Gelukkig is er wel geld voor de aankoop van wat nieuw militair speelgoed.

Er zijn nog heel wat onderwerpen die een gelijkaardig betoog verdienen: migratiepact, uitstapvergoedingen, openbaar vervoer, leefloon, fiscaliteit … Maar ik rond af. Mijn punt is wel gemaakt, denk ik. Hoop ik.

Nog even dit: ik spreek bewust niet over politieke partijen en specifieke namen. Er zitten overal bekwame personen en euh…. anderen…

Op een rapport zou ik schrijven: je kan beter, tijd om je te herpakken.